ماهنامه کارخانه؛ بازار جهانی فولاد وارد دوره‌ای شده که در آن، قیمت تنها یکی از عوامل تصمیم‌گیری است. امروز تعرفه‌های تجاری، الزامات زیست‌محیطی، ریسک‌های ژئوپلیتیکی و سیاست‌های صنعتی دولت‌ها به همان اندازه بر مسیر تجارت اثر می‌گذارند. نتیجه آنکه شرکت‌های فولادی ناچارند علاوه بر رقابت در هزینه تولید، خود را با قواعد جدید تجارت نیز تطبیق دهند.

در سال‌های اخیر، ایالات متحده با افزایش تعرفه واردات فولاد و آلومینیوم، اتحادیه اروپا با اجرای سازوکار تعدیل کربن در مرز (CBAM) و بسیاری از کشورها با اعمال محدودیت‌های ضددامپینگ، نشان داده‌اند که تجارت فولاد بیش از گذشته رنگ‌وبوی سیاست گرفته است. این روند، صادرکنندگان را به سمت بازارهای جایگزین، توسعه محصولات با ارزش افزوده بالاتر و سرمایه‌گذاری در کاهش انتشار کربن سوق داده است.

در چنین شرایطی، مزیت رقابتی دیگر صرفاً به هزینه انرژی یا دسترسی به مواد اولیه محدود نمی‌شود. توانایی پاسخ‌گویی به الزامات قانونی، ارائه محصولات کم‌کربن و مدیریت ریسک‌های تجاری، به بخشی از سرمایه راهبردی شرکت‌ها تبدیل شده است.

به نظر می‌رسد صنعت فولاد در آستانه شکل‌گیری نظمی تازه قرار دارد؛ نظمی که در آن موفقیت، بیش از آنکه به ظرفیت تولید وابسته باشد، به توانایی حضور در بازاری بستگی دارد که قواعد آن را سیاست و فناوری هم‌زمان تعیین می‌کنند.

*تحلیل‌گر فایننشیال تایمز