پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ صنعت فولاد کشور بهعنوان یکی از ارکان اصلی اقتصاد و پیشران توسعه، روزهای پرالتهابی را پشت سر گذاشته است. با وجود آسیبهای وارده به زیرساختهای کلیدی و خطوط تولیدی مانند مجتمع فولاد مبارکه در جریان جنگ رمضان، تلاشهای بیوقفه و جهادی فعالان این حوزه برای حفظ زنجیره تامین با قدرت ادامه دارد. فولادسازان کشور نشان دادهاند که حتی در سختترین شرایط بحرانی، تعهد به تداوم تولید و جلوگیری از توقف چرخهای صنایع وابسته، اولویت اول آنهاست. در این میان، نحوه سیاستگذاری برای عبور از این مقطع گذار، نقش تعیینکنندهای در آینده صنعتی کشور دارد.
تلاش بی وقفه برای تامین نیاز بازار
بررسی روند معاملات و عرضهها در بورس کالا، عزم جدی فولادسازان (شرکت فولاد مبارکه) برای حفظ تعادل بازار را به خوبی نشان میدهد. آمار معاملات و عرضههای ماههای اخیر نشان میدهد که ۷۷۱ هزار و ۸۶۰ تن انواع محصولات فولادی توسط شرکت فولاد مبارکه در بورس کالا عرضه شده است که از این میزان تنها ۵۵۷ هزار تن تقاضا برای محصولات این شرکت بر روی تابلوی بورس کالا برای خرید این محصولات قرار داده شد.
بر همین اساس با توجه به آمارهای مذکور تنها برای ۷۲ درصد از عرضه های شرکت فولاد مبارکه تقاضا وجود داشت. از منظر اقتصاد بازار، این فاصله چشمگیر و مازاد عرضه ثابت میکند که فولادسازان توانستهاند با حاشیه اطمینان بالا، پاسخگوی نیاز موجود باشند. این رویکرد توسعهیافته در سمت عرضه، نهتنها نیاز صنایع پاییندستی را پوشش داده، بلکه با ایجاد تعادلی پایدار، نقش محوری این مجموعه را در جلوگیری از بروز هرگونه التهاب و رقابتهای هیجانی در بازار به اثبات میرساند.
هرچند در اوایل تیرماه، روند عرضهها در تابلوی معاملات با افتی مقطعی روبهرو شد؛ اما بررسی دقیقتر نشان میدهد که این کاهش، ریشه در افت تولید نداشته است. علت اصلی این موضوع را باید در مشکلات سیستم بانکی و اختلال در سازوکارهای مالی جستوجو کرد. شواهد میدانی حاکی از آن است که تولید در کارخانههای فولادی همچنان با تمام توان ادامه دارد و ورق مورد نیاز بازار نیز همزمان با روند بازسازی، بهصورت مستمر تامین میشود.
ارز در خدمت پایداری تامین ورق، نه واردات بیرویه
یکی از چالشهای اساسی در شرایط فعلی پساجنگ، نحوه جبران کسری مقطعی بازار است. منطق اقتصاد مقاومتی و توسعه صنعتی حکم میکند که اگر قرار است برای جبران این آسیبها ارز تخصیص یابد، این منابع باید صرفا در خدمت حمایت از صنایع فولادی باشد و از مسیر خود تولیدکنندگان مادر مدیریت شود. سپردن مدیریت واردات و تخصیص ارز به قطبهای اصلی تولید، بهجای باز گذاشتن مسیر برای واردکنندگان متفرقه، هم نیاز فوری بازار را به شکلی شفاف و متمرکز تامین میکند و هم به صنایع فولادی امکان میدهد در مسیر نوسازی، جبران خسارتها، کاهش وابستگی و در نهایت تضمین پایداری تامین ورق حرکت کنند. در این شرایط، واردات باید ابزاری در اختیار تولیدکننده برای تنظیم بازار باشد، نه راهحلی شتابزده و مقطعی که به استقلال صنعتی کشور آسیب بزند.
واردات، خط قرمز استقلال
نگاهی به تاریخچه صنعت فولاد و دغدغههای رهبر شهید، مسیر درست سیاستگذاری در شرایط حساس کنونی را به روشنی ترسیم میکند. در منظومه فکری ایشان، صنعت صرفا بخشی از اقتصاد نبود؛ بلکه زبان اقتدار یک ملت محسوب میشد. ایشان همواره استقلال سیاسی را بدون اقتدار اقتصادی ناپایدار میدانستند و تکیه بر توان داخلی و پرهیز از وارداتی که تولید ملی را تضعیف کند؛ یک اصل خدشهناپذیر در نگاهشان بود. محمد شریعتمداری، وزیر سابق بازرگانی، روایتی تاملبرانگیز از ایشان نقل میکند که فرمودند: «هر وقت شما حرف از واردات میزنید، این بند دل من میلرزد.»
تجربه تاریخی نیز گواه این مدعاست که باز گذاشتن درهای واردات چگونه میتواند نفس تولید ملی را به شماره بیندازد. محمود اسلامیان، مدیرعامل سابق گروه فولاد مبارکه، روزهایی را به یاد میآورد که بازار جهانی گرفتار دره مرگ فولاد بود و واردات ارزان و بیرویه ورق از قزاقستان، فولادسازان داخلی را به شدت دچار بحران کرده بود. در آن مقطع حیاتی، تنها با ورود مستقیم رهبر شهید و تاکید ایشان بر وضع تعرفههای حمایتی بود که جلوی این روند گرفته شد و فولاد مبارکه از یک بحران سنگین نجات یافت.
ایستادگی در خط مقدم تولید
امروز که صنعت فولاد ایران با تحمل آسیبها، همچنان در خط مقدم نبرد اقتصادی ایستاده و متعهد به تامین نیاز کشور است؛ حمایت از این صنعت یک ضرورت امنیتساز است. تخصیص هوشمندانه منابع ارزی برای رفع نیازها و جبران کسریها توسط خود تولیدکنندگان، دقیقا در امتداد همان میراثی است که رهبر شهید برای کشور به یادگار گذاشت؛ رویکردی که تضمینکننده استقلال، کاهش وابستگی به خارج و شکوفایی ظرفیتهای عظیم داخلی خواهد بود.
نظر شما