به گزارش خبرنگار ایراسین، امیرمیثم نیکفر، پژوهشگر دانشگاه و کارشناس انرژی،در گفتوگو با خبرنگار ایراسین به تحلیلی جامع و بررسی عملکرد بخش انرژی کشور در سال ۱۴۰۴ پرداخت و چالشهای موجود، دستاوردهای حاصل شده و چشمانداز پیش رو را تشریح کرد.
وی با اشاره به قطعی برق در سال ۴۰۳ به دلیل کمبود سوخت و به علت کم آبی در سال ۴۰۴ مشکل فشار بر نیروگاههای حرارتی برای تولید برق را داشتیم، که این موضوع موجب شد برای سال۴۰۴ یک عزم جدی برای توسعه نیروگاههای تجدیدپذیر رخ دهد.
توسعه نیروگاههای تجدیدپذیر، گامی بلند در جهت استقلال انرژی
پژوهشگر دانشگاه و کارشناس انرژی با بیان اینکه در سال ۴۰۴ شاهد عزم جدی برای توسعه نیروگاههای تجدیدپذیر، به ویژه نیروگاههای خورشیدی بودهایم، بیان کرد: خرید خوب قطعات و مشارکت شرکتهای متعدد در نصب و توسعه این نیروگاهها، رشدی کمنظیر را در این حوزه رقم زد، همچنین در راستای دستیابی به هدف ۲۰ هزار مگاوات در این بخش، گامی بسیار مهم و ارزشمند بود که امیدواریم روند آن در سالهای آتی نیز ادامه یابد.
نیکفر افزود: استفاده هرچه بیشتر از انرژیهای تجدیدپذیر مانند خورشیدی، بادی و حتی هستهای، از منظر ژئوپلیتیکی و منطقهای به نفع ایران است، چرا که موقعیت جغرافیایی کشورمان، شرایط بسیار مطلوبی را از نظر تابش خورشید فراهم کرده که باید از این ظرفیت حداکثر استفاده را داشته باشیم.
انرژی فسیلی، ظرفیتی برای ارزش افزوده و توسعه صنعتی
وی ضمن تاکید بر لزوم استفاده بهینه از انرژی فسیلی، تصریح کرد: انرژی فسیلی باید در درجه اول برای توسعه پتروشیمیها، مجتمعهای صنعتی و حرکت به سمت زنجیره ارزش مورد استفاده قرار گیرد، نه صرفاً مصرف در شبکههای داخلی.
کارشناس انرژی با ابراز تأسف از عدم راهاندازی مجدد تأسیسات مایعسازی گاز طبیعی (LNG) در سال ۴۰۴، گفت: متأسفانه در این بخش شاهد یک عقبگرد بودهایم، عدم امکان تولید حتی یک لیتر LNG برای کشوری چون ایران مناسب نیست و باید با سرعت، مجموعه شرکت ایران LNG و تأسیسات مایعسازی گاز طبیعی راهاندازی شود.
صادرات برق و جلوگیری از ناترازی انرژی، دغدغههایی جدی
نیکفر با اشاره به موضوع صادرات برق به کشورهایی مانند افغانستان و عراق در سال ۴۰۴، تاکید کرد: باید به طور جدی به سمت جلوگیری از ناترازی انرژی حرکت کنیم.
وی دو دلیل عمده را برای این ناترازی برشمرد و اظهار داشت: مصرف بیرویه گاز که بسیاری از تحلیلگران، میزان بالای مصرف را متوجه مردم میدانند، در حالی که این امر ناشی از توزیع نامحدود گاز در اختیار اقشار جامعه است و این اتفاق بیشتر در روستاها، شهرهای کوچک و خانههای ویلایی به دلیل انشعابات گسترده از شبکه گاز رخ میدهد.
دوم، عدم درآمدزایی از منابع گازی است، با وجود برداشت تقریباً یکسان از پارس جنوبی نسبت به کشور قطر، ایران درآمدی حاصل از این منبع عظیم انرژی ندارد و عملاً سرمایه آن در شبکه توزیع سوزانده و مصرف میشود، در مقابل، قطر سالانه ۵۰ میلیارد دلار درآمد از این محل کسب میکند.
پژوهشگر دانشگاه و کارشناس انرژی ادامه داد: برای کنترل این وضعیت، باید برنامهریزی و سیاستگذاری جدی صورت گیرد و به جای توزیع بیرویه گاز، باید به سمت استفاده از گاز مایع (LNG) برای مصارف داخلی حرکت کنیم تا بتوانیم این موضوع را کنترل نماییم.
فشار افزایی در پارس جنوبی، ضرورتی استراتژیک که نباید به تعویق بیفتد
نیکفر موضوع فشار افزایی در منطقه پارس جنوبی را یک کار بزرگ، استراتژیک و حیاتی توصیف کرد و افزود: این موضوع یک کار بزرگ، استراتژیک و مهمی است که هرساله دچار تأخیر شده است؛ مخازن گاز طبیعی برخلاف نفت یا آب، با پمپ قابل برداشت نیستند و برداشت گاز نیازمند فشار طبیعی مخزن است که پس از مدتی، این فشار افت کرده و خروجی گاز کاهش مییابد، حال برای جبران این افت فشار، چاههای جانبی حفر شده و با تزریق آب، نفت و گاز، فشار مخزن تأمین میشود تا گاز از مخازن زیر زمینی خارجشود.
وی هشدار داد: عملیات فشار افزایی باید پنج سال پیش آغاز میشد و هرچه این تأخیر بیشتر شود، برداشت از مخازن به صورت تصاعدی کاهش خواهد یافت و ممکن است در سه سال آینده، میزان برداشت به نصف میزان فعلی برسد.
این کارشناس انرژی با اشاره به اینکه سیاستهایی را دولت در سال ۴۰۴ آغاز کرد و قراردادهای در این زمینه و کنسرسیومهای تشکیل داد، اما آنچنان اثر بخش نبود، اضافه کرد: این موضوع باید در سال آینده با جدیت پیگیری شود.
نیکفر در پایان ابراز امیدواری کرد که با اجرای سیاستهای درست و تمرکز بر توسعه انرژیهای تجدیدپذیر و مدیریت بهینه مصرف، ایران بتواند بر چالشهای انرژی فائق آمده و از موقعیت ژئوپلیتیکی و منابع طبیعی خود به بهترین نحو بهرهبرداری کند.
نظر شما