پایگاه تحلیلی‌خبری ایراسین؛ صنعت LNG به دلیل فرآیندهای طولانیِ ساخت تأسیسات، همواره ماهیتی چرخه‌ای داشته است. اما آنچه این دوره را متمایز می‌کند، شتاب تصمیم‌گیری‌های کلان در بازه زمانی اخیر است.

داده‌های این نمودار نشان می‌دهد که از سال ۲۰۱۹، تمایل به سرمایه‌گذاری در پروژه‌های مایع‌سازی جهش یافته است.

به‌طوری‌که میانگین سالانه پروژه‌هایی که به مرحله تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری (FID) رسیده‌اند، از ۵۵ میلیارد مترمکعب فراتر رفته که این رقم دو برابر میانگین سالانه در دوره ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ است. رکوردشکنی سال ۲۰۲۵، با بیش از ۱۰۰ میلیارد مترمکعب ظرفیت جدید، نقطه عطف این نمودار محسوب می‌شود؛ جایی که ایالات متحده با جذب حداکثری این سرمایه‌ها، موقعیت خود را به عنوان قطب اصلی تأمین LNG جهان تثبیت کرد. این بازگشت به میدان در سال ۲۰۲۵، پس از یک وقفه کوتاه‌مدت در سال ۲۰۲۴، نشان‌دهنده تداوم تقاضای استراتژیک برای گاز در سبد انرژی کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه است.

واقعیت‌ها در برابر پیش‌بینی‌ها

تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که ظرفیت جهانی از سطحی نزدیک به ۲۵ تا ۳۰ میلیارد مترمکعب در سال ۲۰۲۵، روندی به‌شدت صعودی را تجربه کرده و تا سال ۲۰۳۰ از مرز ۳۰۰ میلیارد مترمکعب عبور می‌کند.

بازیگران کلیدی این توسعه، ایالات متحده و قطر هستند که بخش قالب ستون‌های نمودار (رنگ‌های قرمز و نارنجی) را به خود اختصاص داده‌اند. این جهش عظیم در زیرساخت‌های مایع‌سازی، نشان‌دهنده یک تغییر ساختاری در عرضه گاز جهانی است که پایداری و موازنه تأمین انرژی را در بازارهای آتی دستخوش تحولات بنیادین خواهد کرد.

این روند صعودی، نویدبخش پایداری بیشتر در زنجیره عرضه انرژی است؛ اما گزارش آژانس بین‌المللی انرژی تأکید می‌کند که این مسیر به صورت خطی پیش نمی‌رود. در واقع، آنچه این گزارش را از یک تحلیل صرفاً عددی متمایز می‌کند، توجه به مخاطرات عملیاتی است. علی‌رغم برنامه‌ریزی‌های دقیق برای افزودن ۳۴۵ میلیارد مترمکعب ظرفیت جدید، واقعیت‌های ژئوپلیتیک همواره می‌توانند تقویم اجرایی این پروژه‌ها را تغییر دهند.

سایه نااطمینانی‌های ژئوپلیتیک

تجربه ماه‌های اخیر نشان داده است که امنیت زنجیره تأمین، تابعی از پایداری سیاسی مناطق کلیدی است. وقایع مارس ۲۰۲۶ در تأسیسات راس‌لفان قطر که منجر به اعلام فورس‌ماژور و توقف تولید شد، یک زنگ خطر جدی برای بازار جهانی بود. این حادثه اثبات کرد که حتی در پیشرفته‌ترین پروژه‌های جهانی، ظرفیت‌های «روی کاغذ» می‌توانند تحت تأثیر حوادث غیرمترقبه و تنش‌های منطقه‌ای قرار گیرند. همچنین، روند کند پیشرفت پروژه Mozambique LNG به دلیل ناامنی‌های مسلحانه در سال‌های اخیر، نمونه‌ای دیگر از این است که چگونه ریسک‌های غیرتجاری می‌توانند بهره‌برداری از ظرفیت‌های جدید را با تأخیرهای چندساله مواجه کنند.
گزارش آژانس بین‌المللی انرژی حامل پیامی دوگانه برای فعالان صنایع انرژی‌بر است. از یک‌سو، جهان در حال ورود به دورانی است که عرضه LNG به سطوح تاریخی خود می‌رسد و این می‌تواند فشار بر قیمت‌های جهانی گاز را در بلندمدت تعدیل کند. از سوی دیگر، وابستگی به این ظرفیت‌های عظیم، هوشمندی ویژه‌ای را در مدیریت ریسک می‌طلبد.

بازار جهانی LNG به دوران بلوغ خود رسیده است؛ دوره‌ای که در آن «مقیاس عرضه» افزایش می‌یابد، اما «پایداری تأمین» بیش از هر زمان دیگری به تحولات ژئوپلیتیک گره خورده است.