پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ کمبود زیرساختهای فرآوری و صنایع پاییندستی از جمله چالشهای معدنکاری پاکستان است. بخش قابل توجهی از مواد معدنی این کشور یا بهصورت خام صادر میشوند یا ارزش افزوده آنها در خارج از پاکستان ایجاد میشود. همچنین محدودیتهای انرژی، ضعف شبکه حملونقل و کمبود دادههای زمینشناسی دقیق، توسعه معادن را با دشواری مواجه کرده است. بر اساس تحلیلهای نهادهای پژوهشی پاکستان، ضعف حکمرانی بخش معدن و سهم اندک جوامع محلی از درآمدهای معدنی نیز از عوامل کندی توسعه این بخش به شمار میروند.
دوراهی منابع و توسعه
در حالی که افزایش تقاضای جهانی برای مس و مواد معدنی حیاتی ناشی از توسعه صنایع انرژی پاک و فناوریهای نوین، فرصت تازهای پیش روی کشورهای دارای ذخایر معدنی قرار داده است، پاکستان نیز تلاش میکند با تکیه بر پروژههایی مانند رکو دیک به بازیگری مؤثر در بازار جهانی مس تبدیل شود. با این حال، به گزارش رویترز در مارس ۲۰۲۶، شرکت بارریک به دلیل تشدید نگرانیهای امنیتی در پاکستان و خاورمیانه، روند توسعه پروژه رکو دیک را کاهش داده و بازبینی این پروژه را به مدت ۱۲ ماه از ژوئیه تمدید کرده است؛ تصمیمی که نشان میدهد ریسکهای امنیتی و سیاسی همچنان مهمترین مانع جذب سرمایه خارجی در این کشور به شمار میروند.
فرصتهای همکاری
با وجود چالشهای موجود، ظرفیتهای معدنی پاکستان میتواند زمینهساز همکاریهای جدید میان تهران و اسلامآباد باشد. دو کشور بیش از ۹۰۰ کیلومتر مرز مشترک دارند و استان بلوچستان پاکستان در همسایگی سیستان و بلوچستان ایران قرار گرفته است؛ موضوعی که امکان توسعه زنجیرههای مشترک معدنی و صنعتی را فراهم میکند.
از یک سو، توسعه پروژههای مس و طلا در پاکستان میتواند فرصتی برای حضور شرکتهای ایرانی فعال در حوزه خدمات فنی و مهندسی، ماشینآلات معدنی، تعمیرات و فرآوری مواد معدنی باشد. از سوی دیگر، پاکستان به دلیل کمبود زیرساختهای صنعتی و انرژی، میتواند از ظرفیت ایران در تأمین برق، گاز، خدمات بندری و حملونقل بهره ببرد. بر اساس گزارشهای بانک جهانی درباره اقتصاد پاکستان و زیرساختهای صنعتی این کشور، نزدیکی جغرافیایی و هزینههای پایین حملونقل میتواند زمینه همکاریهایی فراتر از تجارت سنتی را فراهم کند.
همچنین توسعه بندر گوادر در پاکستان و بندر چابهار در ایران این امکان را فراهم میکند که دو کشور به جای رقابت، در قالب یک کریدور مکمل، مسیر صادرات مواد معدنی و محصولات معدنی به بازارهای آسیای جنوبی، چین و کشورهای حاشیه اقیانوس هند را تقویت کنند. بر اساس گزارشهای وزارت معادن پاکستان درباره پروژه رکو دیک، نیاز این کشور به فناوری و زیرساخت میتواند همکاریهای معدنی میان دو کشور را به سمت مشارکت در فرآوری و ایجاد ارزش افزوده سوق دهد.
نظر شما