به گزارش ایراسین، فایننشال تایمز گزارش داد، در حالی که دونالد ترامپ با انتشار پست‌هایی در شبکه اجتماعی تروث سوشال تلاش می‌کند قیمت نفت را مهار کند، افزایش قیمت فرآورده‌های نفتی (نظیر گازوئیل و سوخت جت) از کنترل او خارج شده است. قیمت این محصولات از ابتدای سال تاکنون تقریباً دو برابر شده و در آمریکا به حدود ۱۶۰ تا ۱۷۴ دلار در هر بشکه رسیده که افزایشی بسیار بیشتر از نفت خام است. این افزایش قیمت برای مصرف‌کنندگان اهمیت بیشتری دارد، زیرا مستقیماً بر هزینه سوخت تأثیر می‌گذارد.

اگرچه تعطیلی تنگه هرمز، صادرات نفت خام (۱۵ میلیون بشکه در روز) را بیشتر از فرآورده‌های نفتی (۵ میلیون بشکه در روز) کاهش داده، اما ذخایر فرآورده‌های نفتی بسیار محدودتر از ذخایر نفت خام است. در نتیجه، سرمایه‌گذاران ریسک اختلال طولانی‌مدت را در قیمت نفت لحاظ می‌کنند، اما برخی فرآورده‌ها در آستانه کمیابی قرار گرفته‌اند.

این وضعیت حاکی از یک «شکاف ساختاری» در بازار انرژی است که پیامدهای اقتصادی گسترده‌ای دارد: ۱. فشار تورمی مستقیم بر مصرف‌کننده: برخلاف نفت خام که اغلب یک کالای مالی و استراتژیک است، فرآورده‌های نفتی مستقیماً با هزینه‌های معیشتی و حمل‌ونقل مردم سروکار دارند. جهش قیمت‌ها در این بخش، سریع‌تر از نفت خام به تورم عمومی و افزایش قیمت کالاها و خدمات دامن می‌زند. ۲. بحران پالایش و ذخایر استراتژیک: اینکه قیمت فرآورده‌ها بیشتر از نفت خام افزایش یافته، نشان‌دهنده «گلوگاه پالایش» است. این موضوع بیانگر آن است که حتی اگر نفت خام کافی وجود داشته باشد، ظرفیت کافی برای تبدیل آن به سوخت‌های مایع وجود ندارد یا ذخایر استراتژیک فرآورده‌ها در سطح جهانی به شدت پایین است. ۳. ناترازی در سیاست‌های انرژی: تلاش‌های سیاسی برای کاهش قیمت نفت خام (مانند اظهارات ترامپ) بدون توجه به زیرساخت‌های پالایش و زنجیره تأمین پایین‌دستی، ناکارآمد خواهد بود. این اختلاف قیمت بین نفت خام و فرآورده‌ها، سیاست‌گذاران را با چالشی پیچیده‌تر مواجه می‌کند که راهکار آن صرفاً افزایش تولید نفت خام نیست، بلکه نیازمند مدیریت بحران در بخش پالایش و لجستیک انتقال سوخت است.