پایگاه خبری تحلیلی ایراسین؛ سالن اجتماعات، سنگین و پر از احترام بود؛ گویی نفسها در سینه حبس شده بود تا صدای خاطرات بهتر شنیده شود. مراسم گرامیداشت یاد و خاطره مهندس محمدرضا حسینیان، معاون اسبق بهرهبرداری فولاد مبارکه، بیش از آنکه یک آیین رسمی باشد، تلاقی دوباره راههای گمشده و روایتهای ناگفته از دوران طلایی ساخت و توسعه این مجتمع عظیم بود. مدیران، همکاران و فعالان صنعت فولاد گرد هم آمده بودند تا پاسداشت تلاشهای مردی باشند که نامش با بهرهوری و پیشرفت گره خورده بود.
محمدحسن عرفانیان، مجری دوران ساخت طرح فولاد مبارکه، وقتی با خبرنگار ایراسین گفتوگو کرد، گویی پل ارتباطی میان گذشته و حال وصل شد. او با لحنی که در آن غمِ فقدان با افتخارِ همکاری درهم آمیخته بود، تصویری از یار دیرینش ترسیم کرد. عرفانیان آغاز کرد با جملهای که شنیدنش هم تازه است: «فولاد مبارکه محصول کار دو میلیون نفر است.»
او در توضیح این جمله افزود که این دستاورد بزرگ، معجزه نبود؛ بلکه نتیجه یک هماهنگی تنگاتنگ و بهرهگیری از نرمافزارهای به هم پیوستهای بود که توانست در قراردادهای فولاد مبارکه، اعم از خارجی و داخلی، به ثمر بنشیند. عرفانیان با اشاره به حضور دیرینه مرحوم حسینیان در این مجموعه، گفت: «محمدرضا حسینیان از ابتدای تأسیس فولاد مبارکه، سمتهای رده بالای مدیریتی را بر عهده داشتند و نقش اساسی آنها در بستن قراردادها، اجرا و هماهنگی قراردادها، هم در دوره ساخت و هم در دوره بهرهبرداری، بسیار حیاتی و تعیینکننده بود.»
اما روایت عرفانیان تنها از اعداد و ارقام و قراردادها نمیگفت؛ او از روحیهای میگفت که کالبد فولاد را زنده نگه داشته بود. با چشمانی که نشاندهنده عمق احترامش بود، ادامه داد: «شخصیت ایشان به گونهای بود که بسیار با دانش و بسیار صادق بود و زکات علمش را به راحتی به همگان پس میداد.» او تصویری را به تصویر کشید که در آن، همه کارکنان فولاد مبارکه، شاگردان مکتبِ عمل و رفتار این مدیر بزرگ بودند؛ مردی که دانشش را حبس نمیکرد، بلکه مانند چشمهای جاری، آن را در اختیار دیگران قرار میداد تا همه از سلوک و رفتار او درس بگیرند و آموزش ببینند.
گذر زمان در این روایتها رنگ باخت. وقتی صحبت از سال ۷۳ و راهاندازی کارخانه به میان آمد، نگاهها روشن شد. عرفانیان به دورانی اشاره کرد که پس از رفتن سازندگان، پرچم توسعه به دست مرحوم حسینیان افتاد. او گفت: «پس از راهاندازی فولاد مبارکه در سال ۷۳ که بنده از مجموعه رفتم، نقش ایشان مجدداً نقش توسعه بود.» او با افتخار یادآور شد که توسعههایی که ظرفیت تولید را از دو میلیون تن به چهار میلیون تن رساند، با مدیریت ایشان در کارخانه فولاد مبارکه انجام شد.
در پایان وقتی عرفانیان قصد داشت صحبتهای خود را به پایان ببرد، جملهای کوتاه اما عمیق را بر زبان آورد که تمام خصوصیات کاری و رفتاری مرحوم حسینیان را در بر میگرفت: «همانطور که در سخنرانی امروز نیز اشاره کردم، یکی از خصوصیات بارز ایشان این است که گفتارش با رفتار و کردارش یکی بود؛ یعنی میتوان به عنوان یک انسان نمونه برای همگان الگو باشد.»
مراسم به پایان رسید، اما نام محمدرضا حسینیان، همچنان بر تارک تاریخ فولاد مبارکه میدرخشد؛ به عنوان نمادی از دانشِ توأم با صداقت و تلاشی بیوقفه برای تعالی و پیشرفت.
نظر شما