پایگاه خبری تحلیلی ایراسین، در نگاه اول، انتشار شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) با رقم ۳.۳ درصد، وال‌استریت را به یک خوش‌بینی زودهنگام واداشت. اما برای استراتژیست‌هایی که فراتر از هیجانات روزانه بازار را می‌بینند، این عدد یک پیام تلخ به همراه دارد: تورم کاهشی نیست؛ بلکه با سماجتِ تمام در سطوح بالا لنگر انداخته است. اینکه واقعیت (۳.۳٪) از پیش‌بینی‌های بازار (۳.۴٪) اندکی کمتر بوده، به معنای پیروزی فدرال رزرو نیست، بلکه صرفاً نشان‌دهنده یک «هسته سخت» و مقاوم است که در برابر ضربات متوالی سیاست‌های انقباضی کوتاه نیامده است.

اژدهای تورم رام نشده، بلکه تنها در یک فلات قیمتی سنگر گرفته است. اما چرا این چسبندگی تا این حد قدرتمند است؟

ریشه‌های ساختاری یک تورم چسبنده

اگر از لنز استراتژی‌های کلان و رقابت ژئواکونومیک به موضوع نگاه کنیم، تورم فعلی ایالات متحده و جهان دیگر یک پدیده صرفاً پولی نیست. سه نیروی محرکه قدرتمند مانع از افت واقعی قیمت‌ها شده‌اند:

• سایه جنگ و معمای انرژی (تنش با ایران): بزرگترین مزیت رقابتی اقتصاد جهانی در دهه‌های گذشته، انرژی ارزان و امنیت مسیرهای تجاری بود. اکنون، ریسک درگیری نظامی با ایران، فراتر از یک تیتر خبری، یک پریمیوم ریسک دائمی به بازارها تحمیل کرده است. در اقتصاد و صنایعی که شریان‌های لجستیک و انرژی حرف اول را می‌زنند (به‌ویژه صنایع انرژی‌بر و پایه مانند فولاد و معدن)، هرگونه تهدید در خلیج فارس به معنای افزایش فوری هزینه‌های حمل‌ونقل و بهای تمام‌شده تولید است. این تکانه عرضه، به عنوان یک مانع ساختاری عمل کرده و مستقیماً به قیمت نهایی مصرف‌کننده پمپاژ می‌شود.

• تغییر استراتژی در زنجیره تأمین: اقتصاد جهانی از مدل کارایی حداکثری و ارزان به سمت امنیت تأمین و تاب‌آوری چرخش کرده است. این تغییر استراتژیک در مزیت‌های رقابتی کشورها، هزینه‌های سربار را به‌شدت افزایش داده و کف قیمت‌ها را در سطح جهان بالا برده است.

• مقاومت در بازار کار: چسبندگی دستمزدها در اقتصاد آمریکا، آخرین لایه دفاعی تورم است. تا زمانی که قدرت خرید از طریق افزایش دستمزدها شارژ می‌شود، شرکت‌ها نیز هزینه‌های خود را به مصرف‌کننده منتقل می‌کنند و مارپیچ دستمزد-قیمت دست‌نخورده باقی می‌ماند.

ثبات در میانه طوفان

اعداد اخیر نباید سیاست‌گذاران را فریب دهد. تورم ۳.۳ درصدی یک توقف موقت در یک مسیر پرالتهاب است، نه یک روند کاهشی. تا زمانی که متغیرهای ژئوپلیتیک – به‌ویژه تنش‌های خاورمیانه و ایران – به عنوان یک اهرم فشار روی هزینه‌های تولید و انرژی عمل می‌کنند، انتظار بازگشت به تورم ۲ درصدیِ هدف‌گذاری شده توسط فدرال رزرو، بیشتر یک آرزوی تئوریک است تا یک واقعیت عملیاتی. در چنین مختصاتی، دارایی‌های ریسکی ممکن است با یک خطای آماری موقتاً رشد کنند، اما در نهایت، اقتصاد کلان تاوان این تورم پنهان و چسبنده را پس خواهد داد.