سندروم دماسنج شکسته

گرمایش اقلیم چگونه معادلات سیاست صنعتی را تغییر می‌دهد؟
سندروم دماسنج شکسته
جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵ - ۱۲:۳۴

کول پورتر می‌گفت: «خیلی داغ است»؛ امروز اما گرما به مسئله‌ای برای سیاست صنعتی تبدیل شده است. کاهش آلبیدوی زمین، تشدید موج‌های گرما و تغییر الگوی اقلیم، هزینه انرژی، امنیت زنجیره تأمین، بهره‌وری تولید و سرمایه‌گذاری صنعتی را بازتعریف می‌کند. از این پس، سیاست صنعتی بدون قیمت‌گذاری ریسک اقلیمی، تاب‌آوری زیرساخت و فناوری‌های خنک‌سازی، ناقص خواهد بود.

ماهنامه فولادآینده‌؛ کول پورتر، آهنگساز کلاسیک، حق داشت که می‌گفت «خیلی داغ است»؛ اما برای جهان امروز، این نه یک ترانه، که توصیف وضعیت ترازنامه انرژی زمین است. در اواسط ژوئیه، دمای سطح اقیانوس‌های مناطق حاره‌ای و عرض‌های میانی از هر رکوردی در تاریخ ثبت‌شده عبور کرد. از گنبد گرمایی تابستان آمریکا تا طوفان‌های سهمگین در سواحل چین، نشانه‌ها روشن‌اند: زمین دارد نور خورشید بیشتری را جذب می‌کند. این تنها یک نوسان جوّی نیست، بلکه بازتابی از کاهش «آلبیدو» (Albedo) یا همان خاصیت بازتابندگی زمین است. تحلیل‌های کلان بارها گوشزد کرده‌اند، تغییرات اقلیمی دیگر یک متغیر حاشیه‌ای در گزارش‌های زیست‌محیطی نیست؛ بلکه یک متغیر بنیادین است که به زودی معادلات هزینه‌–فایده در صنعت، زنجیره تأمین و تولید انرژی را به‌طور کامل بازنویسی خواهد کرد.

هزینه‌ پنهان هوای پاک

چالش اصلی نه صرفا در دی‌اکسید کربن، که در یک معمای سیاستی پیچیده در انتشار دی‌اکسید گوگرد نهفته است. بیست سال پیش، پل کروتزن، شیمی‌دان فقید، هشداری داد که اکنون به یکی از سخت‌ترین آزمون‌های سیاست‌گذاری تبدیل شده است. ذرات گوگرد که از سوختن سوخت‌های فسیلی ناشی می‌شوند، با وجود سمی بودن و آسیب‌های تنفسی، اثری ناخواسته دارند: آن‌ها مانند یک لایه محافظ در جو عمل کرده و بخشی از انرژی تابشی خورشید را به فضا بازمی‌تابانند.

این یک تضاد دردناک برای سیاست‌گذاران است. کاهش آلودگی هوا که سالانه جان صدها هزار نفر را نجات می‌دهد، همزمان سد دفاعی غیرعمدی سیاره را برمی‌دارد و می‌تواند روند گرمایش جهانی را تا یک درجه سلسیوس شتاب دهد. صنعت در دوراهی دشواری قرار گرفته است: «سلامت ساکنان» در مقابل «خنکی سیاره». با گذار جهان به سوی انرژی‌های پاک، انتشار گوگرد به‌طور طبیعی کاهش می‌یابد؛ اما خبر تلخ این است که با حذف این ذرات، یکی از ترمزهای طبیعی گرمایش زمین را از دست می‌دهیم.

فروپاشی ایده‌آل‌گرایی در عصر واقع‌گرایی

حدود یک دهه پیش، جهان در تب توافق‌های بین‌المللی برای «انتشار خالص صفر» (Net Zero) می‌سوخت. خوش‌بینی آن سال‌ها بر این باور استوار بود که با هماهنگی دولت‌ها، می‌توان جلوی فاجعه را گرفت. اما امروز، در سال ۲۰۲۶، آن ایده‌آل‌گرایی به دیوار واقعیت برخورد کرده است. منتقدان این مسیر حق دارند که می‌گویند تنها پیشرفت بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان است که تأثیر محسوسی بر مسیر کلی اقلیم دارد؛ نه آن فضای دیپلماتیک رؤیاپردازانه‌ای که در آن کشورها یکدیگر را به بهبود تشویق می‌کردند.

برای آنکه سیاره‌ای خنک داشته باشیم، شاید لازم باشد در معادلات اقلیمی دست ببریم. این یک انتخاب نیست، یک اضطرار است

واقع‌گرایی حکم می‌کند بپذیریم که اهداف فعلی، اگرچه ضروری هستند، اما به‌تنهایی کندتر از آنند که بتوانند شتاب گرمایش را مهار کنند. شرکت‌ها و تولیدکنندگان دیگر نمی‌توانند برای ثبات در زنجیره تأمین خود، صرفاً به توافق‌های بین‌المللی تکیه کنند. وقتی بازخوردهای اقلیمی (Climate Feedbacks) مانند کاهش پوشش ابری، موتور گرمایش را سرعت می‌بخشند، «خانه‌داری خوب سیاره‌ای» دیگر کافی نیست. ما به ابزارهای رادیکال‌تر نیاز داریم.

مهندسی اقلیم؛ از تابو تا ضرورت

در راهروهای قدرت و آزمایشگاه‌های تکنولوژی، بحث بر سر راهکارهای مهندسی اقلیمی (Geoengineering) دیگر یک تابوی علمی نیست؛ بلکه به یک «گزینه اجباری» تبدیل شده است. پیشنهادهای جسورانه‌ای مانند روشن‌سازی ابرهای دریایی یا استفاده از آئروسل‌های ایمن در استراتوسفر، اگرچه همچنان بحث‌برانگیز هستند، اما در حال جذب سرمایه‌های جسورانه (Venture Capital) می‌باشند.

برخی به‌شدت با دخالت در سیستم اقلیمی مخالف‌اند و آن را دست‌کاری خطرناک می‌دانند؛ اما استدلال تحلیلگران ساده است: سکوت در برابر گرمایش، مانع از آن نخواهد شد که کسی (چه یک دولت، چه یک کنسرسیوم بزرگ) در وضعیت اضطراری، کلید خنک‌سازی را فشار ندهد. وقتی هزینه‌های اقتصادی موج‌های گرما، خشکسالی و طوفان‌ها از آستانه تحمل شرکت‌های بیمه و صنایع کلیدی عبور کند، مهندسی اقلیمی نه به‌عنوان یک گزینه ایده‌آل، بلکه به‌عنوان یک ابزار مدیریت ریسک ضروری روی میز قرار خواهد گرفت.

در نهایت جهان وارد مرحله‌ای شده که اقلیم دیگر یک پس‌زمینه منفعل برای فعالیت‌های اقتصادی نیست؛ بلکه متغیری است که باید مدیریت شود. اگر سازمان بین‌المللی دریانوردی توانست در سال ۲۰۲۰ محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر انتشار گوگرد کشتی‌ها اعمال کند، قطعاً جهان می‌تواند درباره شرایطی که در آن لازم است سیاره را به‌طور مصنوعی خنک نگه داشت، گفتگو کند. هرچه گرمایش سریع‌تر پیش برود، زمان برای «انتخاب مسیر» کوتاه‌تر می‌شود. ما در حال حرکت به سمتی هستیم که مدیریت اقلیم، از حوزه‌ سیاست‌های سبز به حوزه‌ی عملیات‌های مهندسی سنگین منتقل شود. در دنیای گرمای فزاینده، همان‌طور که کول پورتر می‌دانست، «هر چیزی ممکن است»؛ و این برای دنیای صنعت، به معنای تغییر پارادایم برنامه‌ریزی برای سال‌های پیش‌رو است. زمان آن رسیده که نه فقط به فکر کاهش تخریب باشیم، بلکه به فکر مدیریت تهاجمی وضعیت جوّی باشیم.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

گفت‌وگو

پربازدیدهای فولادآینده

یادداشت

تازه‌ترین‌ها فولادآینده

ویدیوی صفحه

دیدگاه