پایگاه تحلیلی‌خبری ایراسین؛ افزایش هزینه برق، نگرانی از وابستگی به شبکه و ضرورت کاهش انتشار کربن، شرکت‌های هندی را به سمت توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر خودتأمین سوق داده است؛ روندی که در صنایع بزرگ از جمله سیمان، فولاد و فلزات سرعت بیشتری گرفته و در حال تبدیل شدن به بخشی از راهبرد تأمین انرژی صنایع بزرگ این کشور است.
شرکت‌های هندی با احداث یا مشارکت در پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر تلاش می‌کنند برق مورد نیاز کارخانه‌های خود را خارج از شبکه تأمین کنند. این مدل علاوه بر کاهش وابستگی به شبکه، امکان کنترل بهتر هزینه انرژی و تأمین برق پایدارتر را فراهم می‌کند و در عین حال به شرکت‌ها برای تحقق اهداف کربن‌زدایی کمک می‌کند.
فولاد در صف برق سبز
اهمیت این روند در صنعت فولاد از آنجا بیشتر می‌شود که برق سهم قابل توجهی از هزینه‌های تولید را به خود اختصاص داده است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۶ از سوی JMK Research و شرکای آن نشان می‌دهد برق می‌تواند تا ۴۰ درصد هزینه‌های عملیاتی فولاد ثانویه هند را تشکیل دهد. در همین حال، برق تجدیدپذیر در برخی ایالت‌های هند با قیمت ۴.۵ تا ۶ روپیه به ازای هر واحد عرضه شده، در حالی که تعرفه برق شبکه در محدوده ۷ تا ۸ روپیه قرار داشته است.
همین اختلاف هزینه، مدل تأمین برق به شکل گروه‌خودتأمین را به یکی از گزینه‌های مقیاس‌پذیر برای مصرف‌کنندگان صنعتی تبدیل کرده است. شرکت‌های پرمصرف نیز با استفاده از این مدل می‌توانند در شرایط کمبود عرضه، وابستگی کمتری به قیمت‌های لحظه‌ای برق داشته باشند.
نمونه این تغییر را می‌توان در ظرفیت تجدیدپذیر شرکت‌های بزرگ مشاهده کرد. UltraTech Cement حدود ۲ گیگاوات ظرفیت تجدیدپذیر خودتأمین دارد، ظرفیت JSW Steel به حدود ۱ گیگاوات می‌رسد و Ambuja Cements نیز نزدیک به ۹۸۰ مگاوات ظرفیت دارد. Hindalco و Tata Steel نیز وارد توسعه ظرفیت‌های تجدیدپذیر خودتأمین شده‌اند.
این روند همچنان در حال گسترش است. JSW Steel حدود ۱.۵ گیگاوات ظرفیت دیگر را در مراحل مختلف راه‌اندازی دارد و Tata Steel نیز نزدیک به ۸۰۰ مگاوات ظرفیت در دست توسعه دارد. این ارقام نشان می‌دهد تأمین برق تجدیدپذیر اختصاصی در حال تبدیل شدن به بخش مهم‌تری از سبد انرژی صنایع فولادی هند است.
از کاهش هزینه تا امنیت انرژی
به گفته Shardul Fadnavis، شریک بخش اقلیم و انرژی PwC هند، تغییر الگوی مصرف برق صنعتی در کنار توسعه پایه صنعتی هند، استفاده از برق خودتأمین را تقویت کرده است. او تأکید دارد صنایع پرمصرف به برق ۲۴ ساعته و بدون وقفه نیاز دارند و همزمان، ارزان‌تر شدن انرژی‌های تجدیدپذیر، سیاست‌های حمایتی، مقررات و الزامات خرید برق، پذیرش این مدل را سرعت داده‌اند.
در واقع، برق تجدیدپذیر خودتأمین دیگر صرفاً یک اقدام زیست‌محیطی برای شرکت‌ها نیست. کنترل هزینه، امنیت انرژی و کاهش وابستگی به شبکه، سه عامل مهمی هستند که این مدل را به یک ابزار راهبردی برای مدیریت انرژی تبدیل کرده‌اند.
این رویکرد تنها به فولاد و صنایع سنگین محدود نمانده است. Maruti Suzuki در سال مالی ۲۰۲۶ نزدیک به ۲۳ درصد برق مصرفی کارخانه‌های خود را از انرژی‌های تجدیدپذیر تأمین کرده و قصد دارد این سهم را تا سال مالی ۲۰۳۱ به ۸۵ درصد برساند. این شرکت برای دستیابی به این هدف حدود ۱۰۰۰ کرور روپیه سرمایه‌گذاری می‌کند و هدف‌گذاری کرده انتشار آلایندگی تولید خود را از ۶۱۵ هزار تن به ۲۶۶ هزار تن در سال کاهش دهد.
Tata Motors نیز در سال مالی ۲۰۲۶ حدود ۷۸ درصد برق مصرفی واحدهای خودروهای سواری و ۵۱ درصد مصرف بخش خودروهای تجاری خود را از منابع تجدیدپذیر تأمین کرده است. این شرکت علاوه بر نیروگاه‌های خورشیدی، از پروژه‌های گروه‌خودتأمین و طرح‌های ترکیبی باد و خورشید نیز استفاده می‌کند.
گسترش این مدل به صنایع و شرکت‌های مختلف نشان می‌دهد تأمین برق تجدیدپذیر اختصاصی در هند از یک گزینه مکمل به یک راهبرد انرژی تبدیل شده است؛ راهبردی که برای صنایعی مانند فولاد، که نیاز به تأمین پایدار انرژی دارند، می‌تواند همزمان سه هدف کاهش هزینه، افزایش امنیت انرژی و کاهش انتشار کربن را دنبال کند.
نظر شما