پایگاه تحلیلی خبری ایراسین در بازی پرریسک مهار تورم، بانک مرکزی ایران تصمیم گرفته است نقش سیاست گذار سخت‌گیر را ایفا کند. هفته گذشته، عملیات بازار باز بار دیگر با «خالص صفر» عرضه پول به کار خود پایان داد؛ سناریویی که نشان می‌دهد سیاست‌گذار پولی کمترین تمایلی به تزریق خون تازه به پیکر تشنه نقدینگی بانک‌ها ندارد.
ارقام، گویای این جراحی خاموشند: در حالی که نیاز مالی نظام بانکی بر روی رقم ۳۰۰ هزار میلیارد تومان ایستاده بود، دریچه بانک مرکزی تنها به روی ۷۰ همت گشوده شد—و این رقم نیز دقیقاً صرف تسویه سررسید توافق‌های بازخرید (ریپو) هفته‌های گذشته شد تا عملاً هیچ پول جدیدی وارد اقتصاد نشود. این رویکرد، با رشد نقدینگی زیر ۱.۵ درصد در شهریورماه، کاملاً هم‌سو و هماهنگ است.
اما بهای این انضباط آهنین چیست؟
نرخ‌های بهره همچنان در سطوح بالا میخکوب مانده‌اند، در شرایطی که نرخ بازار بین‌بانکی در کانال ۲۳ تا ۲۴ درصد نوسان می‌کند. ریشه این امتناع سرسختانه را باید در رویکرد جدید بانک مرکزی جست‌وجو کرد؛ نهادی که از توزیع پول «رانتی» و ارزان‌قیمت به بانکی ناسالم به شدت بیزار است. پیام سیاست‌گذار روشن و بی‌محابا است: دوران دسترسی آسان به منابع بانک مرکزی به پایان رسیده است؛ نظام بانکی باید میان اصلاح ساختار یا تحمل هزینه‌های سنگین تأمین مالی یکی را برگزیند.
نظر شما