پایگاه خبری تحلیلی ایراسین؛ در روزهایی که بحث ازسرگیری لیگ بیست‌وپنجم همچنان میان مدیران باشگاه‌ها محل اختلاف است، صدایی از اردوگاه استقلال بیش از دیگران شنیده می‌شود؛ صدایی که می‌گوید اگر قرار است لیگ نیمه‌تمام بماند، صدرنشینی باید سرنوشت قهرمانی را تعیین کند. در حالی‌ که برخی مدیران باشگاه‌ها حتی به جمع‌آوری امضا برای توقف قطعی فصل پرداخته‌اند، استقلالی‌ها با استناد به جایگاه‌شان در جدول، از حالا خود را سزاوار جام می‌دانند.

در جدول فعلی، استقلال با ۴۱ امتیاز از ۲۲ مسابقه در صدر قرار دارد و تراکتور و سپاهان—هر دو با ۳۹ امتیاز و همان تعداد بازی—نفس‌به‌نفس تعقیبش می‌کنند. این فاصله شکننده، همان چیزی است که جدل را پیچیده‌تر می‌کند: نه صدرنشینی قاطع و مطمئن است، و نه آینده فصل آنقدر روشن که بتوان به احتمال توقف کامل مسابقات تکیه کرد.

صدایی که بلندتر می‌شود
عباس ترابیان از نخستین مدیرانی بود که در رسانه‌ها به صراحت گفت: اگر لیگ تعطیل شود، استقلال باید قهرمان اعلام شود. به‌تازگی علی تاجرنیا، رئیس هیات‌مدیره باشگاه هم همین موضع را تکرار کرده و گفته است: «در صورت عدم برگزاری ادامه مسابقات، با توجه به صدرنشینی استقلال، این باشگاه خود را شایسته عنوان قهرمانی و همچنین حضور در لیگ نخبگان آسیا می‌داند.»

این رویکرد، بخشی از الگوی تکرارشونده در لیگ ایران است؛ جایی که در نبود سازوکارهای شفاف، هر باشگاه تعبیر خود را از عدالت ورزشی ارائه می‌کند. اما استقلال در مسیر دشواری گام برمی‌دارد: هشت مسابقه تا پایان فصل مانده و این تیم باید در دو بازی حساس برابر پرسپولیس و سپاهان به میدان برود؛ دیدارهایی که مستقیماً بر سرنوشت صدر جدول اثر می‌گذارند.
از دید بسیاری از کارشناسان، دشوار است قهرمانی تیمی را که فاصله امتیازی‌اش کمتر از یک پیروزی است قطعی دانست؛ آن هم در لیگی که نوسان نتایج، امری معمول و پیش‌بینی‌ناپذیر است. در چنین شرایطی، اعلام قهرمانی پیش از پایان مسابقات تقریباً به‌طور قطع با واکنش اعتراضی سایر تیم‌ها روبه‌رو خواهد شد؛ واکنشی که مسبوق به سابقه است.

درس‌های حافظه لیگ
چند سال پیش، وقتی لیگ نوزدهم به‌دلیل شیوع کرونا متوقف شد، شرایطی مشابه شکل گرفت. استقلال یکی از جدی‌ترین مخالفان معرفی زودهنگام پرسپولیس به‌عنوان قهرمان بود؛ در حالی که سرخپوشان فاصله امتیازی بیشتری نسبت به صدرنشینی امسال استقلال داشتند. اما آن فصل نهایتاً ادامه یافت و پرسپولیس در زمین قهرمان شد.

این تجربیات نشان می‌دهد که فوتبال ایران، بیش از آنکه به تصمیم‌های موردی نیاز داشته باشد، به یک چارچوب روشن و پایدار احتیاج دارد؛ چارچوبی که در آن تکلیف لیگ‌های نیمه‌تمام، معیارهای قهرمانی و مسیر تیم‌های آسیایی پیش از بحران تعریف شده باشد، نه هنگام آن. همه‌چیز اکنون به تصمیم نهایی سازمان لیگ و هماهنگی با باشگاه‌ها بستگی دارد. اینکه فصل ادامه خواهد یافت یا نه، هنوز نامشخص است؛ اما یک چیز روشن است: هر تصمیمی که گرفته شود، باید بر پایه اصول رقابت منصفانه و با درنظرگرفتن حساسیت‌های اقتصادی و ورزشی باشگاه‌ها باشد. لیگ ایران دوباره در نقطه‌ای ایستاده که نتیجه‌اش می‌تواند نه‌فقط قهرمان فصل، بلکه اعتماد عمومی به سازوکار رقابت را نیز تحت‌تأثیر قرار دهد.