به گزارش ایراسین ، نهم اسفندماه ۱۴۰۴، خبری ناگهانی و تلخ مانند صاعقه بر جان هر ایرانی فرود آمد؛ خبر حمله جنون‌آمیز رژیم منحوس صهیونیستی به بیت رهبری. اما دشمن که در خیال خام خود، تصور می‌کرد با این حمله، می‌تواند آتش خشم ملت را خاموش یا جامعه را دچار یأس و سکوت کند، کم‌ترین شناخت را از «ملت ایران» و «ایمان» آن‌ها داشت. تنها لحظاتی پس از پرتاب موشک‌های ددمنشانه، خیابان‌های ایران، نه به میدان عزا و ماتم، بلکه به صحنه‌های حماسه و نمایش اقتدار تبدیل شدند.

صبح نهم اسفند؛ قرآن‌ها در دست، دشمن در برابر

صبح نهم اسفند، هم‌زمان با شنیده شدن صدای انفجار و حمله به بیت رهبری، چیزی که تعادل محاسباتی دشمن را به هم ریخت، حضور بی‌درنگ و خودجوش مردم بود. مردمی که بدون فراخوان رسمی و صرفاً بر پایه احساس مسئولیت دینی و ملی، به سمت میدان‌های شهرها در سرتاسر ایران روانه شدند.

حضور گسترده مردم از زن و مرد، پیر و جوان درحالی‌که قرآن بر دست داشتند و شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را سر می‌دادند، نمادی از «ایستادگی» بود. در آن لحظات حساس، میادین شهرها به دریایی بیکران از خشم و ایمان تبدیل شد که پیامش روشن بود: ما از رهبرمان دفاع می‌کنیم و تهدید شما ما را نمی‌ترساند.

صبح دهم اسفند؛ اتحاد ملی

اما این موج عظیم مردمی در روز دهم اسفند و هم‌زمان با تأیید خبر شهادت رهبر انقلاب، به اوج خود رسید. بازهم، بدون هیچ سازمان‌دهی خاصی، مردم شهرهای مختلف کشور به سمت «میادین اصلی شهرها»، حرکت کردند.

صحنه‌ای که در صبح دهم اسفند مصادف با یازدهم ماه مبارک رمضان شکل گرفت، فراتر از یک تجمع معمولی، نمایشی از «اتحاد ملی» و «همبستگی» بود.

مردم همه یک‌صدا فریاد می‌زدند که خون رهبر هدر نرفته است. این حضور خودجوش نشان داد که مردم ایران، هرچند در سوگ عزیز خود می‌گریند، اما در عزاداری نیز راه مقاومت را فراموش نمی‌کنند.

آن‌ها با حضور پرشور خود، به دشمنان فهماندند که امنیت و اقتدار ایران، وابسته به یک فرد نیست، بلکه ریشه در وجود میلیون‌ها انسان مؤمن و انقلابی دارد که همواره آماده دفاع از خاک و ناموس خود هستند.

شجاعت در برابر ترس؛ تفاوت منشأ دو مکتب

در این میان، تضاد عجیبی میان «فرمانده میدان» و «فرماندهان جنگ» دشمن به چشم می‌خورد. برخلاف رژیم صهیونیستی که سران آن از ترسِ تبعات جنایت‌های خود، همواره در پناهگاه‌های زیرزمینی و پشت دیوارهای بلند امنیتی پنهان می‌شوند، رهبر شهید انقلاب اسلامی تاآخرین‌نفس و در همان محل کار و خدمت، با استقامتی مثال‌زدنی ایستاد و ترس به خود راه نداد.

این صلابت و استواری، همان روحیه‌ای بود که به مردم منتقل شد. مردم ایران نیز با شنیدن صدای مهیب انفجار و خبر شهادت بدون لحظه‌ای درنگ و با شهامتی بی‌نظیر، به خیابان‌ها آمدند. آن‌ها با حضور خود در میادین اصلی شهرها به جهانیان ثابت کردند که ترس، در فرهنگ واژه‌نامه آن‌ها معنا ندارد. این صحنه، تداعی‌کننده روزهای حماسی پیش از انقلاب اسلامی است؛ روزهایی که مردم با دستان خالی اما با قلبی پر از ایمان، در برابر رژیم طاغوت ایستادند و پیروز شدند.

امروز هم ما با همان مردم انقلابی و باصلابت طرف هستیم؛ مردمی که نشان داده‌اند می‌توانند با همان روحیه، توطئه‌های دشمنان را خنثی و مسیر پیشرفت و اقتدار را هموارتر از قبل کنند.

پیام روشن ملت: انتقام سخت و محکم‌تر از قبل

شعارهای اصلی مردم در این دو روز، حول محور دو محور می‌چرخد: محکومیت جنایت صهیونیست‌ها و حمایت قاطع از نظام اسلامی. اما لحن مردم تغییر کرده است.

خواسته مردم دیگر صرفاً محکومیت دیپلماتیک نیست؛ مردم ایران «پاسخی محکم‌تر از قبل» را مطالبه می‌کنند. شعارهای «انتقام سخت» و «اسرائیل باید نابود شود» که در فضای میدان طنین‌انداز شد، نشان‌دهنده خشم انباشته‌شده ملت از سال‌ها توطئه‌گری دشمنان است.

مردم با حضور خود به مسئولین کشور پیام دادند که زمان مدارا و مماشات گذشته است. آن‌ها می‌خواهند پاسخ این جنایت آشکار، در حدی باشد که رژیم صهیونیستی و حامیان آمریکایی آن، تا سال‌ها پشیمان شوند. این فشار مردمی، پشتوانه‌ای قدرتمند برای مسئولین نظام است تا در تصمیمات آتی، با قدرت و قاطعیت بیشتری از حقوق ملت ایران دفاع کنند.

امنیت ملی، محصول حضور مردم

آنچه در روزهای نهم و دهم اسفند رخ داد، درسی بزرگ برای جهان و دشمنان این مرزوبوم بود. حرکت خودجوش مردم نشان داد که امنیت ملی ایران، «امنیت مردم‌محور» است و هیچ تهدیدی نمی‌تواند این اراده فولادی را در هم بشکند. دشمن تصور می‌کرد با شهادت رهبر، پیکر انقلاب را از سر جدا می‌کند، اما غافل از اینکه رهبر در دل مردم زنده است و مردم با حضور خود، ثابت کردند که پرچم انقلاب با خون شهادت، به دست نسل‌های بعدی محفوظ و استوارتر از همیشه خواهد ماند.