تولید فولاد سبز با هیدروژن خالص
نرگس کاظمی
دوشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۹:۲۰

شرکت فرانسوی گراوی‌های (GravitHy) با هدف تغییر قواعد بازی در صنعت فولاد اروپا، برنامه‌های خود برای راه‌اندازی نخستین کارخانه تولید آهن اسفنجی با استفاده از هیدروژن سبز از روز اول را تشریح کرد و تأکید کرد که این پروژه با وجود رقابت شدید بین‌المللی، تا سال ۲۰۳۰ آماده تولید تجاری خواهد بود.

به گزارش ایراسین، خبرگزاری «آرگوس» (Argus) با خوزه نالدین، مدیرعامل شرکت فرانسوی آهن اسفنجی مستقیم (DRI) موسوم به «گراوی‌های» (GravitHy) گفتگو کرد تا استراتژی، موقعیت هزینه‌ای و برنامه‌های مشارکت این شرکت را در منظر رقابتی سریعاً متغیر بررسی کند. این شرکت در حال پیشرفت با کارخانه خود در «فوس-سور-مر» (Fos-sur-Mer) است که برنامه‌ریزی شده است تا سال ۲۰۳۰ آغاز به تولید کند. مشروح این گفتگو در ادامه می‌آید:

استراتژی متفاوت: استفاده از هیدروژن سبز از روز اول

سؤال: برخی دیگر از شرکت‌های فولاد سبز با گاز طبیعی شروع کرده و به تدریج هیدروژن را وارد می‌کنند، عمدتاً به دلیل قیمت هیدروژن. آیا گراوی‌های قصد دارد از همان ابتدا از هیدروژن سبز استفاده کند یا استراتژی مشابه دیگران دارد؟

پاسخ: ما رویکرد متفاوتی را دنبال می‌کنیم. در حالی که سایر پروژه‌ها استراتژی‌های تدریجی را اتخاذ می‌کنند، ما کاملاً متعهد به استقلال انرژی و کربن‌زدایی هستیم و معتقدیم که فناوری تولید هیدروژن و استفاده از آن در DRI اکنون بالغ شده است. استراتژی ما این است که از روز اول با هیدروژن شروع کنیم. یک مزیت کلیدی سایت ما در فرانسه، دسترسی به برق پایه (Baseload) است که به ما اجازه می‌دهد هیدروژن را در محل تولید و استفاده کنیم که از نظر هزینه‌ای مؤثرتر و از نظر فنی soundتر است.

ما همچنان از مقداری گاز طبیعی برای افزودن کربن به محصول استفاده خواهیم کرد، اما صرفاً برای کربن‌دهی (Carburisation)، و هیدروژن از ابتدا عامل کاهنده خواهد بود. به همین دلیل است که ظرفیت الکترولایزر قابل‌توجهی نصب خواهیم کرد.‌

اهمیت سیاست‌های اتحادیه اروپا در حفظ رقابت‌پذیری

سؤال: رقابت‌پذیری گراوی‌های به شدت به قیمت برق و هیدروژن در اتحادیه اروپا وابسته است. کدام ابزارهای سیاستی و اقدامات تجاری اتحادیه اروپا بیشترین حمایت را از موقعیت هزینه‌ای شما دارند؟

پاسخ: تولید DRI/HBI دو هزینه اصلی دارد: انرژی و هزینه سرمایه. سنگ آهن یک کالای جهانی است، بنابراین برق به عامل تمایز تبدیل می‌شود. به همین دلیل است که انتخاب فرانسه، با ترکیب برق رقابتی و کربن‌زدای مبتنی بر انرژی هسته‌ای، حیاتی است.

اما رقابت‌پذیری همچنین به زمین بازی مساوی (Level playing field) نیاز دارد. بدون سیاست‌های قوی که تضمین کند دیگران نیز همان قوانین کربن‌زدایی را رعایت می‌کنند، تولیدکنندگان اروپایی در disadvantaged قرار می‌گیرند. اروپا باید به «معامله سبز» (Green Deal) و «Fit for 55» متعهد بماند، زیرا کربن‌زدایی نه تنها درباره آب و هوا، بلکه درباره تاب‌آوری صنعتی، حاکمیت و امنیت نیز هست.

اصول در «معامله صنعتی پاک» (Clean Industrial Deal) و «طرح عمل فولاد و فلزات» (Steel and Metals Action Plan) ترسیم شده است. اکنون مهم‌ترین چیز اجرا است. ما در انتظار «قانون شتاب‌دهنده صنعتی» (Industrial Accelerator Act) هستیم تا مکانیسم‌های بازار پیشرو را جزئی‌سازی کند و فولاد سبز را به گونه‌ای تعریف کند که به زنجیره‌های ارزشی تاب‌آور اروپایی انگیزه دهد.‌

مقابله با رقابت در برابر واردات DRI ارزان از شمال آفریقا

سؤال: شمال آفریقا، به ویژه الجزایر، به سرعت در حال مقیاس‌دهی DRI کم‌کربن است. با توجه به عرضه رو به رشد DRI/HBI کم‌هزینه و آماده برای هیدروژن در بازارهای نزدیک، گراوی‌های چگونه در حالی که در محیطی با هزینه بالاتر تولید می‌کند، خود را به صورت رقابتی قرار می‌دهد؟

پاسخ: رقابت‌پذیری باید به صورت جهانی تحلیل شود و اینجاست که سیاست‌ها اهمیت پیدا می‌کنند. مواد وارداتی باید با همان هزینه‌های کربن، و معیارهای ایمنی و کیفیت روبرو شوند. پروژه‌های خارج از اروپا نیز با افزایش هزینه سرمایه و قیمت گاز طبیعی روبرو هستند. وقتی این عوامل را با هم جمع می‌کنید به علاوه پرداخت‌های CBAM، هزینه‌های حمل‌ونقل و تقویت سیستم ETS پیش‌بینی‌های ما نشان می‌دهد که اوایل دهه آینده، گراوی‌های می‌تواند در برابر واردات HBI مبتنی بر گاز طبیعی رقابتی باشد.

سردرگمی وجود دارد زیرا مردم قیمت‌های فعلی HBI را با هزینه‌های آینده برای پروژه‌های جدید مقایسه می‌کنند. اما بازار تغییر خواهد کرد: مجوزهای رایگان (Free allowances) حذف می‌شوند، CBAM از نظر مالی مرتبط می‌شود و قیمت‌های کربن احتمالاً افزایش می‌یابند. در این شرایط، مدل‌سازی ما رقابت‌پذیری را حدود سال ۲۰۳۰ نشان می‌دهد. اما این به اجرای سیاست‌های اتحادیه اروپا به ویژه قانون شتاب‌دهنده صنعتی و یک ETS قوی برای حفظ انگیزه‌های واضح کربن‌زدایی بستگی دارد.‌

تأیید زمان‌بندی تولید تجاری تا سال ۲۰۳۰

سؤال: برنامه زمانی فعلی شما تولید تجاری را در سال ۲۰۳۰ با شروع تست‌ها در سال ۲۰۲۹ هدف قرار داده است. با توجه به تأخیرها در سایر پروژه‌های کربن‌زدایی اروپایی، آیا این زمان‌بندی هنوز معتبر است؟

پاسخ: در حال حاضر، بله. با پیشرفت مهندسی و تدارکات، تاریخ‌ها را تأیید خواهیم کرد. زمان‌بندی به مجوزها و رسیدن به تصمیم سرمایه‌گذاری بستگی دارد، اما همچنان جاه‌طلبانه و قابل دستیابی باقی مانده است. این موضوع همچنین به پیشرفت مطالعات مهندسی و استراتژی تدارکات ما بستگی خواهد داشت.

تأمین پلت‌های درجه DRI و مدیریت نوسانات

سؤال: اروپا با کمبود عرضه پلت (Pellet) درجه DRI روبرو است. آیا گراوی‌های پلت‌های بلندمدت را تأمین کرده است و چقدر در برابر نوسانات آسیب‌پذیر هستید؟

پاسخ: ما قبلاً قراردادی با «ریو تینتو» (Rio Tinto)، یکی از سهامداران خود، برای پلت‌های درجه بالا که بخشی از نیازهای ما را پوشش می‌دهد، امضا کرده‌ایم. ما در حال مذاکره با سایر تأمین‌کنندگان پلت برای تکمیل استراتژی خود هستیم.

در سطح جهانی، ظرفیت پلت موجود و پروژه‌های جدید متعددی وجود دارد. اگر همه محقق شوند، ممکن است کمبود وجود داشته باشد، اما این یک وضعیت از پایین به بالا (Bottom-up) است. برای موج اول پروژه‌های DRI، عرضه کافی است. و اگر ظرفیت DRI به طور قابل توجهی گسترش یابد، تولیدکنندگان پلت واکنش نشان خواهند داد زیرا این یک بازار جذاب است. شرکت‌های معدنی منعطف و سرمایه‌گذار محور هستند. بنابراین من کمتر از بسیاری نگران هستم. هدف ما مشارکت‌های بلندمدت در تمام ورودی‌هاست و ما معتقدیم ارزش پروژه ما این موقعیت را تقویت می‌کند.‌

همکاری با Marcegaglia و ایجاد هم‌افزایی (Synergy)

سؤال: گراوی‌های اخیراً توافقی با «مارچگالیا» (Marcegaglia) امضا کرده است که با طرح این شرکت برای شروع تولید فولاد تخت مبتنی بر کوره قوس الکتریکی (EAF) در فوس حدود سال ۲۰۲۸ هماهنگ است. این همکاری شامل چه چیزی می‌شود؟ توافق تأمین بالقوه یا اشتراک زیرساخت؟

پاسخ: این پروژه‌ها هنوز در حال توسعه هستند، بنابراین هدف ساخت زنجیره‌های ارزشی قوی در مراحل اولیه است. همکاری در این مرحله بسیار آسان‌تر از پس از ساخت کارخانه‌ها است. گراوی‌های، مارچگالیا و «نوکور» (Nucor) در یک منطقه قرار دارند و هم‌افزایی‌های بالقوه بسیاری وجود دارد: لجستیک، زیرساخت، جریان‌های اقتصاد چرخشی، استفاده از منابع و هماهنگی زیست‌محیطی. اگر در صنایع سنگین خیلی دیر همکاری کنید، به دلیل هزینه‌ها و محدودیت‌های فنی دشوار یا غیرممکن می‌شود. این یادداشت تفاهم (MoU) یک مذاکره تجاری نیست، بلکه در مورد بررسی این است که چگونه از طریق همکاری، توسعه را سریع‌تر، کارآمدتر، ایمن‌تر و با هزینه مؤثرتر کنیم.

تمرکز بر پروژه فوس و عدم همکاری با شمال اروپا

سؤال: آیا شما در حال بررسی مشارکت با پروژه‌های کوره قوس الکتریکی/کارخانه‌های کوچک (Mini-mill) در شمال اروپا هستید؟

پاسخ: خیر. ما تیمی کوچک اما در حال رشد هستیم که بر به حداکثر رساندن پروژه خود در فوس متمرکز است. ما به شمال اروپا عمدتاً برای درک این نگاه می‌کنیم که چگونه می‌توانیم با تأمین واحدهای آهنی که آنها نیاز دارند، به کربن‌زدایی آنها کمک کنیم، نه اینکه MoUهایی مشابه آنچه با مارچگالیا و نوکور داریم، شکل دهیم. با اندازه فعلی خود کار محدودی وجود دارد؛ تمرکز بر به حداکثر رساندن پروژه در فوس است.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha