ایده خودکفایی اقتصادی سالهاست در دستور کار دهلی نو قرار دارد و بخشی از آن واکنشی به نگرانی هند از وابستگی بیش از حد به چین است. با این حال، دو رویکرد متفاوت از «خودکفایی» وجود دارد. رویکرد نخست، خودکفایی به معنای خودبسندگی است: برخی سیاستگذاران آن را به استقلال کامل اقتصادی و تکیه صرف بر منابع داخلی تعبیر میکنند. این دیدگاه به محدودیتهای واردات — حتی برای کالاهای واسطهای ضروری — و حمایت حداکثری از تولیدکنندگان داخلی میانجامد. در این چارچوب، شرکتها چه داخلی و چه خارجی، تا زمانی که در خاک هند تولید و سرمایهگذاری کنند، میتوانند از شرایط برابر برخوردار باشند. رویکرد دوم، خودکفایی به معنای تابآوری اقتصادی است: افزایش مقاومت در برابر شوکهای خارجی از طریق تنوعبخشی به شرکای تجاری و تقویت ظرفیتهای داخلی. این مسیر، بر سرمایهگذاری در فناوری، تولید و انرژی داخلی تاکید دارد و با فراخوان مودی برای «حمایت از کالای داخلی» همسوست. همزمان، توسعه تجارت جهانی از طریق پیمانهای تجاری با اتحادیه اروپا، امارات، استرالیا و بریتانیا در دستور کار قرار دارد و اصلاحات داخلی نیز تقویت میشود. تفسیرهای متضاد از خودکفایی، آینده سیاستگذاری هند را درهالهای از ابهام قرار داده و میتواند به سیاستهای متفاوت و گاه متناقض بین وزارتخانهها منجر شود. فعالان اقتصادی برای موفقیت باید این تحولات را با دقت رصد و استراتژیهای خود را مطابق با آن تطبیق دهند.
پژوهشگر ارشد شورای آتلانتیک جنوب آسیا*
ایده خودکفایی اقتصادی سالهاست در دستور کار دهلی نو قرار دارد و بخشی از آن واکنشی به نگرانی هند از وابستگی بیش از حد به چین است. با این حال، دو رویکرد متفاوت از «خودکفایی» وجود دارد.
نظر شما