پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ هند در نیمه نخست سال مالی ۲۰۲۷، با صدور مجوز برای طرح‌های توسعه ظرفیت فولادسازی به میزان ۲۳.۳۴ میلیون تن، گام دیگری در مسیر گسترش صنعت فولاد خود برداشت. بر اساس گزارش بیگ‌مینت (BigMint)، بخش عمده این ظرفیت جدید به فولادسازی با کوره اکسیژنی و کوره القایی اختصاص دارد و محصولات طویل فولادی نیز بیشترین سهم را در برنامه‌های توسعه نورد به خود اختصاص داده‌اند.

بر اساس گزارش بیگ‌مینت، حجم طرح‌های تأییدشده برای توسعه ظرفیت تولید فولاد هند در نیمه نخست سال مالی ۲۰۲۷، یعنی از آوریل تا سپتامبر ۲۰۲۶، به ۲۳.۳۴ میلیون تن رسید. این آمار تحت تأثیر صدور مستمر مجوزها در مراحل تأیید زیست‌محیطی (EC) و اخذ رضایت‌نامه احداث (CTE) قرار داشت.

بیشترین میزان صدور مجوز در ماه ژوئیه به ثبت رسید؛ به‌طوری‌که در این ماه، مجوز توسعه ظرفیت تولید ۷.۵۳ میلیون تن فولاد صادر شد که رکوردی در این دوره محسوب می‌شود. این رقم در ماه اوت به ۱.۶ میلیون تن و در ماه سپتامبر به ۲.۵۷ میلیون تن رسید.

سهم بالای کوره‌های اکسیژنی و القایی در توسعه ظرفیت

از مجموع ظرفیت ذوب تأییدشده، حدود ۹۱ درصد به دو روش اصلی فولادسازی اختصاص دارد: کوره اکسیژنی پایه (BOF) با ظرفیت ۱۰.۶۷ میلیون تن و کوره القایی (IF) با ظرفیت ۱۰.۵ میلیون تن. همچنین، ۲.۱۷ میلیون تن از ظرفیت جدید به کوره‌های قوس الکتریکی (EAF) اختصاص یافته است.

تقریباً برابر بودن سهم کوره‌های اکسیژنی و القایی نشان می‌دهد که توسعه صنعت فولاد هند به‌طور هم‌زمان در دو بخش دنبال می‌شود: مجتمع‌های بزرگ فولادی با زنجیره تولید یکپارچه و واحدهای فولادسازی ثانویه که عمدتاً از کوره‌های القایی استفاده می‌کنند.این ترکیب بیانگر آن است که برنامه‌های توسعه‌ای هند صرفاً بر گسترش ظرفیت مجتمع‌های بزرگ متمرکز نیست، بلکه بخش دیگری از صنعت فولاد این کشور نیز در حال افزایش ظرفیت تولید خود است.

تمرکز توسعه نورد بر محصولات طویل فولادی

در بخش محصولات نهایی فولادی، تفاوت چشمگیری میان ظرفیت‌های تأییدشده برای محصولات طویل و تخت مشاهده می‌شود.بر اساس آمار منتشرشده، ظرفیت نورد تأییدشده برای محصولات طویل فولادی ویژه به ۱۵.۱ میلیون تن می‌رسد؛ درحالی‌که این رقم برای محصولات تخت فولادی تنها ۴۰۰ هزار تن است. این بخش، محصولاتی از جمله کلاف و ورق گرم را در بر می‌گیرد.

اختلاف قابل‌توجه میان این دو گروه محصول نشان می‌دهد که بخش عمده طرح‌های توسعه نورد در این دوره به محصولات طویل اختصاص یافته است. در کنار پروژه‌های فولادسازی و نورد، طرح‌هایی در زنجیره‌های مرتبط نیز در برنامه سرمایه‌گذاری قرار دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به تولید گندله سنگ‌آهن و آهن احیای مستقیم یا آهن اسفنجی اشاره کرد.

سه ایالت در صدر طرح‌های توسعه فولاد هند

حدود ۵۸ درصد از مجموع ظرفیت‌های تأییدشده، معادل ۱۳.۵۴ میلیون تن، به سه ایالت کارناتاکا، اودیشا و چاتیسگر اختصاص دارد.کارناتاکا با ۶ میلیون تن ظرفیت تأییدشده در رتبه نخست قرار گرفته است. تمام این ظرفیت بر پایه فناوری کوره اکسیژنی پایه برنامه‌ریزی شده است.

ایالت اودیشا با ۳.۸۴ میلیون تن در جایگاه دوم قرار دارد که از این میزان، ۳.۳۷ میلیون تن به کوره‌های اکسیژنی و ۴۷۰ هزار تن به کوره‌های القایی اختصاص یافته است.

چاتیسگر نیز با ۳.۷ میلیون تن ظرفیت تأییدشده در رتبه سوم قرار دارد. ترکیب فناوری‌های مورد استفاده در این ایالت شامل ۱.۳ میلیون تن ظرفیت منتسب به کوره‌های روباز و ۲.۴ میلیون تن ظرفیت کوره‌های القایی است.تمرکز بخش قابل‌توجهی از طرح‌های توسعه در این سه ایالت، جایگاه آن‌ها را در برنامه افزایش ظرفیت تولید فولاد هند برجسته می‌کند.

بخش عمده پروژه‌ها همچنان در مرحله دریافت مجوز است

با وجود صدور مجوز برای توسعه ظرفیت ۲۳.۳۴ میلیون تنی فولادسازی، همه این پروژه‌ها هنوز به مرحله اجرا نرسیده‌اند. کارشناسان تأکید می‌کنند که ۱۶.۷ میلیون تن از ظرفیت مورد اشاره همچنان در مرحله دریافت مجوزهای زیست‌محیطی (EC) قرار دارد.

ازاین‌رو، زمان بهره‌برداری واقعی از ظرفیت‌های جدید به روند تکمیل مجوزهای قانونی، پیشرفت عملیات ساخت‌وساز و سرعت راه‌اندازی واحدها وابسته خواهد بود. در نتیجه، ظرفیت تأییدشده را نباید معادل ظرفیت نصب‌شده یا تولید بالفعل در نظر گرفت.

هدف‌گذاری هند برای ظرفیت ۶۰۰ میلیون تنی تا سال ۲۰۴۷

بر اساس گزارش پیشین مرکز GMK، دولت هند راهبرد ملی جدیدی برای توسعه صنعت فولاد تدوین کرده است که افزایش ظرفیت تولید فولاد این کشور به ۶۰۰ میلیون تن در سال تا سال ۲۰۴۷ را هدف قرار می‌دهد.ظرفیت تولید فولاد هند در پایان سال مالی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ حدود ۲۲۰ میلیون تن اعلام شده بود. راهبرد جدید با هدف پاسخ‌گویی به رشد تقاضای داخلی، کاهش ریسک‌های مرتبط با کربن‌زدایی صنعت و تقویت استقلال این بخش در تأمین مواد اولیه تدوین شده است.

در مجموع، صدور مجوز برای ۲۳.۳۴ میلیون تن ظرفیت جدید در نیمه نخست سال مالی ۲۰۲۷ را می‌توان بخشی از مسیر بلندمدت هند برای توسعه صنعت فولاد دانست؛ مسیری که تحقق اهداف آن، علاوه بر صدور مجوزها، به سرمایه‌گذاری، تکمیل پروژه‌ها و بهره‌برداری عملیاتی از ظرفیت‌های جدید وابسته خواهد بود.