ماهنامه کارخانه؛ طی سال‌های گذشته، مواد معدنی حیاتی از یک کالای صنعتی به یک دارایی راهبردی تبدیل شده‌اند. مس، لیتیوم، نیکل و عناصر نادر خاکی دیگر تنها خوراک صنایع نیستند؛ بلکه به بخشی از رقابت قدرت‌های اقتصادی برای حفظ امنیت زنجیره تأمین بدل شده‌اند.

آمریکا، اتحادیه اروپا، چین و دیگر اقتصادهای بزرگ، سرمایه‌گذاری در معادن، فرآوری و بازیافت این مواد را در اولویت سیاست‌های صنعتی خود قرار داده‌اند. دلیل این تغییر روشن است؛ بدون دسترسی پایدار به این مواد، توسعه خودروهای برقی، شبکه‌های برق، صنایع دفاعی و فناوری‌های پیشرفته با چالش روبه‌رو خواهد شد.

در این میان، مزیت رقابتی دیگر صرفاً به داشتن ذخایر معدنی محدود نیست. کشورهایی موفق خواهند بود که بتوانند زنجیره ارزش را از استخراج تا فرآوری و تولید محصولات نهایی تکمیل کنند. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که وابستگی به یک یا دو کشور برای تأمین مواد اولیه، ریسک اقتصادی و سیاسی قابل‌توجهی ایجاد می‌کند.

به همین دلیل، آینده صنایع معدنی تنها با افزایش تولید تعریف نمی‌شود؛ بلکه با ایجاد زنجیره‌های تأمین متنوع، سرمایه‌گذاری در فناوری و توسعه ظرفیت‌های فرآوری گره خورده است. رقابت امروز بر سر معدن نیست؛ بر سر کنترل زنجیره ارزش مواد معدنی است.

*تحلیل‌گر بلومبرگ