پایگاه تحلیلی‌خبری ایراسین؛ ذخایر استراتژیک نفت آمریکا (SPR) در سال جاری پس از آن کاهش یافت که دولت دونالد ترامپ در ماه مارس، مجوز آزادسازی حداکثر ۱۷۲ میلیون بشکه نفت را با هدف کنترل تبعات اختلالات ژئوپلیتیکی بر بازار انرژی صادر کرد.

دولت آمریکا این برنامه آزادسازی را در ۱۱ مارس ۲۰۲۶ اعلام کرد. داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) نشان می‌دهد موجودی ذخایر استراتژیک نفت این کشور در اواسط مارس حدود ۴۱۵.۴ میلیون بشکه بوده، اما تا اوایل ماه اوت، نزدیک به ۱۱۶ میلیون بشکه از این ذخایر کاهش یافته است.

این اقدام در ادامه روندی رخ می‌دهد که طی سال‌های اخیر باعث افت قابل توجه سطح ذخایر استراتژیک نفت آمریکا شده است. پیش‌تر نیز دولت جو بایدن در سال ۲۰۲۲ و همزمان با آغاز جنگ روسیه و اوکراین، دستور آزادسازی ۱۸۰ میلیون بشکه نفت از ذخایر استراتژیک را صادر کرده بود؛ اقدامی که بزرگ‌ترین برداشت اضطراری تاریخ SPR محسوب می‌شود.

بر اساس آمارهای EIA، سطح ذخایر استراتژیک نفت آمریکا در ابتدای سال ۲۰۲۲ حدود ۶۰۰ میلیون بشکه بود، اما تا پایان همان سال به حدود ۳۷۵ میلیون بشکه کاهش یافت. این روند نزولی در تابستان ۲۰۲۳ به پایین‌ترین سطح خود، یعنی حدود ۳۴۷ میلیون بشکه رسید.

با این حال، دولت آمریکا از سال ۲۰۲۴ روند بازسازی ذخایر را آغاز کرد و موجودی‌ها تا ماه مه ۲۰۲۵ بار دیگر به حدود ۴۰۰ میلیون بشکه افزایش یافت. همچنین سطح این ذخایر در فوریه ۲۰۲۶، پیش از آغاز تنش‌های اخیر، به بیش از ۴۱۵ میلیون بشکه رسیده بود.

ذخایر استراتژیک نفت آمریکا در سال ۱۹۷۵ و تحت «قانون سیاست و حفاظت از انرژی» (EPCA) ایجاد شد؛ قانونی که پس از بحران نفتی سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ و تحریم نفتی اوپک به تصویب رسید. هدف اصلی از ایجاد این ذخایر، محافظت از اقتصاد آمریکا در برابر شوک‌های عرضه و بحران‌های ژئوپلیتیکی بازار انرژی بود.

اگرچه در ابتدا طراحی این سامانه برای نگهداری یک میلیارد بشکه نفت انجام شده بود، اما موجودی آن هرگز به این سطح نرسید. در حال حاضر، سقف قانونی مجاز ذخایر استراتژیک نفت آمریکا حدود ۷۱۴ میلیون بشکه است، در حالی که بالاترین سطح ثبت‌شده موجودی SPR در دسامبر ۲۰۰۹ و معادل ۷۲۶.۶ میلیون بشکه بوده است؛ زمانی که ظرفیت مجاز به ۷۲۷ میلیون بشکه افزایش یافته بود.

طبق گزارش فاکس بیزنس، نفت ذخیره‌شده در SPR در چهار سایت بزرگ و در عمق هزاران فوتی زیر زمین داخل غارهای نمکی نگهداری می‌شود. استفاده از این سازندهای زمین‌شناسی، علاوه بر مزیت‌های امنیتی و زیست‌محیطی، هزینه نگهداری پایین‌تری نسبت به مخازن سطحی دارد و از نظر پایداری عملیاتی، گزینه‌ای راهبردی برای ذخیره‌سازی بلندمدت نفت محسوب می‌شود.