پایگاه خبری تحلیلی ایراسین؛ در سال ۲۰۲۶، مرکز ثقل اقتصادی جهان با پیشرانی هند و چین به سمت آسیا و اقیانوسیه تغییر مکان داده و ثروت در شبکهای چندقطبی، تحت تأثیر هوش مصنوعی و نوآوریهای بومی بازتعریف شده است.
تاریخ تمدن بشری همواره روایتی از جابهجایی کانونهای قدرت و ثروت بوده است. زمانی جاده ابریشم نبض تجارت را در دست داشت و بعدها با کشف سرزمینهای جدید و وقوع انقلاب صنعتی موتورهای رشد به سمت غرب چرخیدند. اکنون در سال ۲۰۲۶ شاهد فصلی نوین هستیم که در آن کانونهای نوظهور در کنار قدرتهای سنتی آرایش جدیدی از اقتصاد سیاسی را ترسیم میکنند. این دگردیسی نشاندهنده آن است که ثروت دیگر در یک نقطه متمرکز نیست و جریانهای نوآوری و تولید در شبکهای پیچیده و چندقطبی تقسیم شدهاند. جابهجایی مرکز ثقل اقتصادی از اقیانوس اطلس به سمت اقیانوس هند و آرام پدیدهای است که شالوده توازن قوا را در سده جاری دگرگون میکند. پیشبینیهای معتبر از نهادهای مالی نشان میدهد که رشد اقتصادی جهان در سال ۲۰۲۶ در بازه ۲.۸ تا ۳.۳ درصد تثبیت میشود. بهخوبی نشان میدهد که جبهه پیشران این حرکت کجاست. چین با سهم ۲۶.۶ درصد و هند با ۱۷ درصد مجموعاً نزدیک به نیمی از بار رشد کل سیاره را بر دوش میکشند. منطقه آسیا و اقیانوسیه بهتنهایی ۵۹.۴ درصد از سهم رشد جهانی را تأمین میکند که بهوضوح بازگشت قطعی ثقل اقتصادی به مشرقزمین را نوید میدهد. این جهش خیرهکننده محصول دههها سرمایهگذاری در آموزش و زیرساخت و گذار از تولید انبوه به سمت صنایع با فناوری بالا است.
در این میان ایالاتمتحده با وجود چالشهای ساختاری ناشی از سیاستهای تعرفهای همچنان بهعنوان یک موتور محرک کلیدی در میان اقتصادهای توسعهیافته عمل میکند. سرمایهگذاریهای سنگین در زیرساختهای هوش مصنوعی و مراکز داده، بهرهوری را در این کشور افزایش داده و انتظارات مثبتی برای سالهای آینده ایجاد کرده است. تحلیلهای اقتصادی بر این باورند که نفوذ ابزارهای دیجیتال در لایههای مختلف کسبوکار به افزایش راندمان نیروی کار منجر شده و افتهای ناشی از تنشهای تجاری را تا حد زیادی جبران کرده است. گزارشهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی رشد جهانی را ۲.۹ درصد تخمین میزنند که ناشی از افزایش موانع تجاری و عدم قطعیتهای سیاسی است. سازمان ملل متحد نیز در تحلیلهای خود به بازسازی نابرابر مناطق مختلف اشاره میکند و نرخ رشد ۲.۷ درصد را برای کل جهان متصور است. در این میان هند با نرخ رشد ۶.۲ درصد سریعترین اقتصاد بزرگ جهان در سال ۲۰۲۶ محسوب میشود و اندونزی با تکیه بر منابع معدنی و جمعیت جوان خود رشد ۵ درصد را تجربه میکند. نکته قابلتأمل در این میان سهم فزاینده کشورهای درحالتوسعه در جنوب جهانی است که از الگوهای سنتی رشد فاصله گرفته و به دنبال ایجاد زنجیرههای ارزش بومی رفتهاند. بااینحال بانک جهانی هشدار میدهد که تمرکز رشد در چند بازیگر بزرگ ممکن است فرایند فقرزدایی را در کشورهای کمدرآمد با چالش روبهرو سازد و شکاف طبقاتی میان ملتها را عمیقتر کند.
این تصویر کلان از سال ۲۰۲۶ به ما میآموزد که تابآوری در اقتصاد نوین نیازمند درک درست از پیوند میان تکنولوژی و جغرافیاست. در فضایی که هوش مصنوعی و منابع استراتژیک معدنی به دو بال اصلی توسعه تبدیل شدهاند، مرزهای سنتی میان شمال و جنوب جهانی در حال تغییر است. آینده از آن ملتهایی است که بتوانند از موج تحولات دیجیتال برای بازآرایی ساختارهای تولیدی خود استفاده کنند و جایگاه خود را در این زنجیره ارزش جهانی تثبیت نمایند. جهان در حال عبور از عصر تمرکز بر یک قدرت واحد به سمت دورانی است که در آن همکاریهای منطقهای و نوآوریهای بومی، تعیینکننده نهایی برندگان اقتصادی خواهند بود. در این میانه کشورهایی که بهجای انزوا مسیر تعامل هوشمند با کانونهای جدید ثروت در آسیا را برمیگزینند، سهم بیشتری از کیک اقتصادی جهان را به خود اختصاص خواهند داد.
نظر شما