به گزارش ایراسین؛ در اقتصاد جهانی قرن بیست‌ویکم، مفهوم صادرات از جابه‌جایی ساده کانتینرها فراتر رفته است. ما امروز با دو نقشه موازی از قدرت‌های تجاری روبه‌رو هستیم: یکی نقشه سنتی که در آن تناژ حرف اول را می‌زند و دیگری نقشه‌ای مدرن که با بیت و بایت ترسیم می‌شود. روند حاکم بر این دو بازار نشان می‌دهد که اگرچه برخی کشورها در هر دو میدان می‌جنگند، اما تخصص‌گرایی شدیدی در حال شکل‌گیری است. در دنیای کالاها، غول‌های صنعتی مانند چین و آلمان حکمرانی می‌کنند، اما در دنیای خدمات دیجیتال، بازیگران چابکی مانند ایرلند و هند، قواعد بازی را تغییر داده‌اند.

شکل شماره ۱ این دوگانگی را با جزئیات دقیق به تصویر می‌کشد. در ستون سمت چپ (صادرکنندگان کالا)، چین با ۳.۳۸ تریلیون دلار صادرات در سال ۲۰۲۳، پیشتاز بلامنازع است. این رقم عظیم، نتیجه دهه‌ها سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های صنعتی و زنجیره تأمین پیچیده است. ایالات‌متحده با ۲.۰۲ تریلیون دلار و آلمان با ۱.۶۹ تریلیون دلار در رتبه‌های بعدی قرار دارند. این کشورها قلب تپنده تجارت فیزیکی جهان هستند و ماشین‌آلات، خودرو و مواد شیمیایی را به سراسر دنیا پمپاژ می‌کنند. کشورهایی مانند هلند، ژاپن و کره جنوبی نیز در این فهرست حضور دارند که اغلب به‌عنوان هاب‌های لجستیکی یا تولیدکنندگان تخصصی عمل می‌کنند.

ستون سمت راست (صادرکنندگان خدمات دیجیتال)، داستان متفاوتی را روایت می‌کند. در اینجا، ایالات‌متحده با ۶۲۲ میلیارد دلار همچنان در صدر است که نشان‌دهنده تسلط غول‌های سیلیکون‌ولی بر بازارهای نرم‌افزاری و ابری جهان است؛ اما شگفتی اصلی در رتبه‌های بعدی نهفته است. ایرلند با ۳۵۴ میلیارد دلار صادرات دیجیتال، جایگاه سوم جهان را از آن خود کرده است؛ رقمی که نسبت به جمعیت و وسعت این کشور حیرت‌انگیز است. این موفقیت نتیجه استراتژی هوشمندانه‌ای است که ایرلند را به پایگاه اروپایی شرکت‌های بزرگ فناوری تبدیل کرده است. هند نیز با ۱۸۴ میلیارد دلار صادرات دیجیتال، در رتبه چهارم قرار گرفته و نشان می‌دهد که چگونه یک اقتصاد در حال توسعه می‌تواند با تکیه بر نیروی انسانی متخصص در IT، در لیگ برتر جهانی بازی کند.

این روند واگرایی نشان می‌دهد که شکاف میان اقتصادهای کالامحور و دانش‌محور در حال عمیق‌تر شدن است. درحالی‌که چین بر دنیای فیزیکی تسلط دارد، آمریکا و متحدانش در اروپا و آسیا (مانند هند) کنترل دنیای مجازی را در دست گرفته‌اند. البته همپوشانی‌هایی نیز وجود دارد؛ کشورهایی مانند آلمان و بریتانیا در هر دو فهرست حضور دارند، اما وزن آن‌ها در هر بخش متفاوت است. برای مثال، بریتانیا در صادرات کالا رتبه ۱۶ را دارد، اما در خدمات دیجیتال با ۳۳۶ میلیارد دلار، نایب‌قهرمان جهان است.

در نهایت، این داده‌ها نشان می‌دهند که آینده تجارت جهانی دیگر تنها در بنادر و خطوط کشتیرانی رقم نمی‌خورد. روند رشد سریع‌تر تجارت دیجیتال نسبت به کالا، به این معناست که در سال‌های آینده، کشورهایی که زیرساخت‌های دیجیتال قوی و قوانین منعطف برای جریان داده دارند، سهم بیشتری از کیک اقتصاد جهانی را تصاحب خواهند کرد.

این نقشه دوگانه تجاری، پیامی راهبردی برای صنایع و سیاست‌گذاران ما دارد. ما در کشوری زندگی می‌کنیم که به‌طور سنتی بر صادرات کالا (نفت، فولاد، پتروشیمی) متمرکز بوده است. اما آمارهای جهانی نشان می‌دهند که ارزش‌افزوده در حال مهاجرت به سمت خدمات دیجیتال است. برای یک مجموعه صنعتی بزرگ مانند فولاد، این به معنای نادیده گرفتن تولید نیست، بلکه به معنای «هوشمندسازی صادرات» است. اگر ما نتوانیم در صادرات خدمات فنی-مهندسی و نرم‌افزارهای صنعتی (که مکمل فروش فولاد هستند) رشد کنیم، از نیمی از بازار جهانی محروم خواهیم ماند.

تجربه هند و ایرلند به ما می‌آموزد که برای تبدیل شدن به یک صادرکننده دیجیتال، نیازی به داشتن بنادر عظیم نیست؛ بلکه نیاز به سرمایه انسانی و اتصال به شبکه جهانی اینترنت است. استراتژی برنده برای ما، حرکت هم‌زمان در دو مسیر است: تقویت جایگاه در بازار کالا (با تولید محصولات فولادی خاص و آلیاژی) و هم‌زمان ورود به بازار خدمات دیجیتال (از طریق ارائه دانش فنی، شبیه‌سازی‌های صنعتی و پلتفرم‌های فروش آنلاین). تنها با داشتن «دو بال» فیزیکی و دیجیتالی است که می‌توانیم در آسمان تجارت جهانی فردا پرواز کنیم.

‌