پایگاه تحلیلی‌خبری ایراسین؛ عیسی بزرگ‌زاده، سخنگوی صنعت آب، درباره جمع‌بندی مرحله‌ای نشست‌های COP31 اظهار کرد: پیام اصلی این نشست‌ها روشن بود؛ کاهش کربن بدون تنوع‌بخشی به سبد انرژی و توجه به پیوند آب، غذا، حمل‌ونقل، ساخت‌وساز و انرژی ممکن نیست.

وی افزود: هم‌زمان باید انرژی بادی و خورشیدی، نیروگاه‌های تلمبه‌ذخیره‌ای برای پایداری شبکه، نیروگاه‌های آبی به‌ویژه نیروگاه‌های کوچک و انرژی زمین‌گرمایی توسعه یابد. این منابع، انتشار کربن را از مبدأ کاهش می‌دهند و جذب کربن مکمل آن‌هاست.

سخنگوی صنعت آب روش‌های جذب کربن را بر مبنای مطالب ارائه‌شده در چند نشست این‌گونه توضیح داد: دسته اول، جذب از دودکش نیروگاه‌ها و کارخانه‌هاست. در جذب پس از احتراق، CO₂ از گاز خروجی جدا می‌شود؛ در جذب پیش از احتراق، کربن پیش از احتراق سوخت گرفته می‌شود؛ در احتراق با اکسیژن، گاز خروجی عمدتاً از CO₂ و بخار آب تشکیل شده است و در برخی صنایع مثل آمونیاک و اتانول، CO₂ مستقیماً جمع‌آوری می‌شود.

بزرگ‌زاده افزود: دسته دوم، جذب مستقیم از هوا یا DAC است. چون غلظت کربن در هوا کم است، این روش انرژی‌بر و پرهزینه است، اما به عنوان فناوری انتشار منفی اهمیت دارد. دسته سوم، روش‌های دریایی است؛ مثل کشت و غرق جلبک دریایی، افزایش قلیاییت اقیانوس و جداسازی الکتروشیمیایی. دسته چهارم، روش‌های زیستی است؛ جنگل‌کاری، زغال زیستی و ریزجلبک‌ها که خوشبختانه در برنامه هفتم برخی از اقدامات دسته اخیر مانند شورورزی مورد توجه قرار گرفته‌اند. دسته پنجم هم روش‌های زمین‌شیمیایی است؛ مثل کربن‌سازی معدنی که CO₂ را به شکل سنگ کربنات و پایدار ذخیره می‌کند.

سخنگوی صنعت آب گفت: در قلب همه این روش‌ها، فناوری‌های جداسازی قرار دارند: جذب سطحی، غشا، تقطیر برودتی و حلقه شیمیایی. انتخاب روش به منبع انتشار، هزینه، مصرف انرژی و هدف نهایی بستگی دارد. روش‌های پس از احتراق و پیش از احتراق بالغ‌ترند و DAC و روش‌های دریایی پتانسیل بالایی برای آینده دارند.

وی در پایان تأکید کرد: اگر توسعه تجدیدپذیرها، نیروگاه‌های تلمبه‌ذخیره‌ای، نیروگاه‌های آبی کوچک و زمین‌گرمایی با فناوری‌های جذب کربن همراه شود، مسیر کاهش کربن هموارتر و قابل اعتمادتر خواهد بود.