فشار مصرف سایر بخش‌ها به صنایع بزرگ:

سیاست خاموشی نامتقارن

در ساختار اقتصاد سیاسی انرژی ایران، اعلام «حمایت از تولید» در مواجهه با واقعیت‌های شبکه رنگ می‌بازد. آمارها نشان می‌دهند که در زمان اوج ناترازی، بار اصلی خاموشی‌ها به‌طور نامتقارن بر دوش صنایع سنگین و به‌ویژه صنعت فولاد گذاشته می‌شود؛ انتخابی سیاسی که پاسخی است به هراس از نارضایتی عمومی در بخش خانگی. با این حال، جیره‌بندی برق و قطع جریان مداوم انرژی، تنها یک توقف موقت در خطوط تولید نیست، بلکه ضربه‌ای ساختاری به استراتژی «رهبری هزینه» در کارخانجات مبتنی بر کوره‌های قوس الکتریکی (EAF) است. توقف‌های مکرر، با افزایش شدید هزینه‌های سربار و استهلاک سرمایه، بهای تمام‌شده هر تن محصول را جهش می‌دهد. در شرایطی که شبکه دولتی از انحصار مطلق و قدرت چانه‌زنی بی‌نهایت برخوردار است، وعده‌های بوروکراتیک و کمیته‌های مشترک نمی‌توانند جایگزین اصلاحات ساختاری شوند؛ تا زمانی که آزادسازی قیمتی و ترانزیت تضمین‌شده برق خصوصی محقق نشود، مزیت رقابتی تاریخی ایران در بازارهای جهانی به سمت خاموشی دائمی میل خواهد کرد.