پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ از فوریه امسال، بهای گاز طبیعی در اروپا جهشی نزدیک به ۲۰۰ درصد را تجربه کرده است. همزمان، قیمت گازوئیل نیز رکوردهای تازهای را به ثبت رسانده و دولتهایی مانند اسپانیا را ناگزیر کرده است که از ماه مارس تاکنون، بالغ بر ۱۲ میلیارد یورو را صرف مهار فشار قبوض انرژی بر دوش خانوارها و صنایع کنند. بر اساس برآوردهای کمیسیون اروپا، تنها از زمان آغاز جنگ ایران، هزینه واردات انرژی این قاره بیش از ۱۳۷ میلیارد یورو افزایش یافته است؛ رقمی که حاشیه سود صنایع سنگین اروپا را بیش از پیش در تنگنا قرار میدهد.
اما ریشه آسیبپذیری کنونی اروپا را باید در مخازن زیرزمینی آن جستوجو کرد. دادههای اکتبر ۲۰۲۶ نشان میدهد که ذخایر استراتژیک گاز در بزرگترین بازارهای مصرف قاره، وضعیتی شکنندهتر از سال گذشته دارند:
-
آلمان، موتور صنعتی اروپا، تنها ۵۸ درصد از ظرفیت ذخیرهسازی خود را پر کرده است (۱۸ واحد درصد کمتر از اکتبر سال قبل).
-
هلند با افتی ۱۱ واحد درصدی به سطح ۵۹ درصد رسیده است.
-
فرانسه و ایتالیا نیز با وجود ثبت ارقام ۸۴ و ۸۷ درصد، همچنان از سطح ذخایر سال گذشته خود عقب ماندهاند.
در چنین اتمسفری، هرگونه افت دما در ماههای پیش رو به معنای جهش مصرف گرمایشی، تخلیه سریعتر مخازن و اجبار اروپا به خریدهای گرانقیمت در بازار نقدی خواهد بود.
اینجاست که معادله ژئوپلیتیک و منافع پنهان مسکو آشکار میشود. در هفتههای اخیر، حملات پهپادی اوکراین به زیرساختهای پالایشی روسیه، توان تولید سوخت این کشور را با چالش جدی مواجه کرده است؛ بهطوری که صادرات دریایی دیزل و گازوئیل روسیه در هفته نخست نوامبر نسبت به هفته پیش از آن، سقوطی ۲۱ درصدی را تجربه کرد. در شرایط عادی، چنین افتی در حجم صادرات میتوانست ضربهای مهلک بر درآمدهای ارزی کرملین باشد. اما تداوم اختلال و تنش در تنگه هرمز، نقش یک ضربهگیر مالی را برای مسکو ایفا میکند.
نظر شما