پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ مسافری که در تهران از مترو استفاده می‌کند، وقتی قدم به واگن می‌گذارد، دلیلی ندارد بداند ریل زیر پایش در کدام کارخانه نورد شده است. او حق دارد به کار کسانی اعتماد کند که هرگز نامشان را نخواهد دانست. خبر درگذشت مهندس منصور یزدی‌زاده برای من یادآور همین رابطه است. برای نوشتن از او، از میان سال‌ها مسئولیت در صنعت فولاد، ترجیح می‌دهم از یک محموله ریل بگویم. به گمانم، آن محموله درباره معنای مدیریت صنعتی بیش از فهرست سمت‌هایش سخن می‌گوید.

قاسم خوشدل پور، مدیرعامل شرکت فولاد و نورد سبا

در اسفند ۱۳۹۹، زمانی که مرحوم یزدی‌زاده مدیرعامل ذوب‌آهن اصفهان بود، نخستین محموله ریل ساخت داخل برای تعمیر و نگهداری خط پنج به شرکت بهره‌برداری متروی تهران و حومه تحویل شد. محموله ۲۵۰ تن وزن داشت. برای کارخانه‌ای در ابعاد ذوب‌آهن، چنین رقمی به‌تنهایی توضیح نمی‌دهد چرا هنوز باید از آن روز یاد کرد. اهمیت آن تحویل در این بود که بهره‌بردار می‌توانست برای نگهداری یک خط مسافری، بخشی از ریل مورد نیاز خود را از کارخانه‌ای در اصفهان تأمین کند
ما ، در فولاد و نورد سبا، به اقتضای کارمان، فاصله میان ساخت نخستین نمونه یک محصول و تحویل صنعتی آن را خوب می‌شناسیم. نمونه موفق به مهندس نشان می‌دهد که راه را درست آمده است. خریدار پرسش دیگری دارد. می‌خواهد بداند آیا شاخه بعدی ریل هم همان کیفیت را دارد و آیا سفارش بعدی به‌موقع خواهد رسید. پاسخ این پرسش را چندین گروه، از فولادسازی و نورد تا کنترل کیفیت و فروش، با کار روزانه خود می‌دهند. مسئولیت تعهدی که از طرف همه آنان پذیرفته می‌شود بر عهده مدیر است.
مرحوم یزدی‌زاده وقتی این مسئولیت را پذیرفت، ذوب‌آهن را از درون می‌شناخت. سال ۱۳۷۳ به این مجموعه پیوسته بود و پیش از مدیرعاملی، هم در فروش و بازاریابی کار کرده بود و هم در برنامه‌ریزی و توسعه. تجربه این دو حوزه کنار هم ارزش ویژه‌ای دارد. کسی که پای صحبت خریدار نشسته، می‌داند تأخیر در تحویل برای او چه پیامدی دارد. کسی هم که با محدودیت‌های تولید آشناست، می‌داند برای وفای به همان موعد، از همکارانش در کارخانه چه می‌خواهد.
وجهی از کار او که به نظرم سزاوار تأمل است، پذیرفتن مسئولیت طرحی بود که همکارانش سال‌ها پیش آغاز کرده بودند. در صنعت فولاد، عمر یک طرح به‌سادگی از دوره مسئولیت یک مدیر فراتر می‌رود. مدیر تازه باید برای کاری وقت و اعتبار بگذارد که آغازش به نام دیگری ثبت شده و چه‌بسا ثمره‌اش نیز در دوره جانشین او آشکار شود. طرح ریل ملی از همین دست بود. تحویل ریل به مترو در دوره یزدی‌زاده، جای او را در این کوشش چندنسلی روشن می‌کند.

در یادکرد یک مدیر صنعتی، رعایت انصاف نسبت به کسانی که با او کار کرده‌اند اهمیت دارد. هر شاخه از ریل‌های آن محموله از دست کارگران و مهندسانی گذشته بود که نامشان در خبر تحویل نیامد. سهم یزدی‌زاده را هم در نسبت با کار همین آدم‌ها باید دید. او در مقطعی مسئولیت کارخانه را بر عهده داشت که حاصل سال‌ها کوشش آنان باید از واحد نورد بیرون می‌آمد و به دست بهره‌بردار می‌رسید. به باور من، برای بزرگداشت یک مدیر، همین اندازه دقیق سخن گفتن درباره سهم او، ادای احترام شایسته‌تری است.

او بعدها ریاست هیئت‌مدیره ذوب‌آهن را نیز بر عهده گرفت. مدیرعاملی شرکت ملی فولاد ایران و ریاست هیئت‌مدیره بورس کالای ایران هم در کارنامه‌اش ثبت شده است. آنچه این مسئولیت‌ها را برای من به یکدیگر مربوط می‌کند، تجربه‌ای است که از اصفهان با خود برده بود. وقتی در سطح صنعت درباره عرضه فولاد تصمیم می‌گرفت، می‌دانست پشت هر عددی که روی کاغذ می‌آید، کارخانه‌ای باید مواد اولیه‌اش را فراهم کند، نوبت تولیدش را تنظیم کند و در موعد مقرر پاسخ‌گوی مشتری باشد.

در زندگی او، پیش از همه این عنوان‌ها، فصل دیگری هم بود. منصور یزدی‌زاده جانباز دفاع مقدس بود. سال‌های پس از جنگ بخش بلند زندگی او را در بر می‌گیرد و حق این سال‌هاست که با همان دقت به یاد آورده شوند. او در اصفهان کار کرد، مسئولیت پذیرفت و تجربه‌اش را در اختیار صنعتی گذاشت که آبادانی کشور به آن نیاز داشت. برای من، این بخش از زندگی‌اش به همان اندازه حرمت دارد که سال‌های دفاع از میهن.

امروز، در سوگ او، بیش از همه به همکارانش در ذوب‌آهن فکر می‌کنم. برای ما اسفند ۱۳۹۹ تاریخ تحویل یک محموله است. برای کسانی که در آن کار شریک بودند، آن تاریخ بخشی از عمرشان است. آنان بهتر از هر کس می‌دانند از نخستین تصمیم تا روز تحویل چه گذشت. بخشی از یاد یزدی‌زاده نزد همین همکاران می‌ماند، در خاطره کاری که دشواری‌هایش را با هم از سر گذراندند و به سرانجام رساندند.

از طرف خود و همکارانم در شرکت فولاد و نورد سبا، درگذشت مهندس منصور یزدی‌زاده را به خانواده ارجمندش، دوستان و همکارانش در ذوب‌آهن اصفهان و جامعه فولاد کشور تسلیت می‌گویم. از خداوند برای او رحمت و آمرزش و برای داغ‌دیدگان صبر و آرامش می‌خواهم. آن مسافر خط پنج شاید هرگز نام او و همکارانش را نشنود. ثبت این نام‌ها و روایت سهم هر یک، دِینی است که بر عهده ما اهل صنعت می‌ماند.

*مدیرعامل شرکت فولاد و نورد سبا