پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ بهادر احرامیان، عضو هیئت‌مدیره انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران، با هشدار درباره خسارت‌های انباشته به زیرساخت‌ها، از احتمال از دست رفتن پنج تا شش ماه از روند تولید در سال جاری خبر داد و به بررسی ابعاد و پیامدهای این موضوع پرداخت.

۱. تشدید ناترازی و آغاز زودهنگام محدودیت‌ها

نخستین زنگ خطر برای این صنعت راهبردی، جلو افتادن تقویم خاموشی‌هاست. به گفته احرامیان، در حالی که سال گذشته محدودیت‌های برق از اواخر تیرماه آغاز شد، امسال این روند از نخستین روزهای تیرماه اعمال شده است. این شروع زودهنگام نشان‌دهنده طولانی‌تر شدن دوره بحران نسبت به سال‌های گذشته است. از سوی دیگر، پیش‌بینی ناترازی شدید گاز در زمستان به دلیل خارج شدن بخشی از ظرفیت تولید کشور، نگرانی‌ها را دوچندان کرده است. احرامیان هشدار می‌دهد که این قطعی‌های پیاپی برق و گاز در فصول گرم و سرد، عملاً نیمی از سال را برای تولیدکنندگان فولاد بی‌اثر می‌کند.

۲. فشار دوطرفه تعرفه‌ها و تورم عمومی

تحلیل وضعیت مالی صنایع نشان می‌دهد بحران انرژی صرفاً به خاموشی‌ها محدود نمی‌شود. عضو انجمن فولاد با انتقاد از افزایش هم‌زمان تعرفه برق صنایع، معتقد است افزایش هزینه‌های تولید در شرایطی که کارخانه‌ها با نیمی از ظرفیت خود کار می‌کنند، توجیه اقتصادی تولید را از بین برده است. حامل‌های انرژی تنها بخشی هستند که رشد قیمت آن‌ها از نرخ تورم عمومی پیشی گرفته و بهای تمام‌شده را بالا برده است. احرامیان در تحلیل قیمت بازار تأکید می‌کند که رشد قیمت شمش و محصولات فولادی ناشی از کمبود کالا نیست؛ زیرا ایران با مازاد تولید شمش مواجه بوده و صادرکننده است. این نوسانات قیمتی صرفاً بازتابی از تورم عمومی و افت ارزش پول ملی است.

۳. گسست در سیاست‌گذاری‌ کلان

ارزیابی زنجیره فولاد نشان می‌دهد چالش اصلی، نبود هماهنگی میان فعالان صنعت نیست. احرامیان تصریح می‌کند که همگرایی مناسبی از معدن تا صنایع پایین‌دستی وجود دارد، اما گسست اصلی میان این زنجیره و دستگاه‌های تصمیم‌گیرنده بیرونی است. وی تأکید دارد که عبور از این بحران بدون همراهی و هماهنگی وزارتخانه‌های نفت، نیرو، اقتصاد و سازمان امور مالیاتی با بخش تولید ناممکن است. در غیر این صورت، تصمیمات جزیره‌ای نهادهای دولتی به توقف کامل یا کاهش شدید فعالیت واحدهای فولادی منجر خواهد شد که تبعات سنگینی برای اقتصاد ملی خواهد داشت.