پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ این روزها که فضای کشور تحت تأثیر وداع با رهبر شهید و فقیدمان است، به عنوان کسی که دهههاست در راهروهای بازار سرمایه، کارخانهها و بنگاههای تولیدی رفتوآمد دارم، به یک موضوع اساسی فکر میکردم؛ اینکه میراث واقعی یک رهبر در حوزه «صنعت و تولید» را چگونه باید سنجید؟ پاسخ ساده است: در میزان تابآوری ساختارهای صنعتی یک کشور در مواجهه با سختترین تکانهها و بحرانهای بینالمللی.
تولید؛ محور عدالت و ارزشآفرینی
اگر به عقب برگردیم، اقتصاد ایران پس از انقلاب درگیر یک چالش فکری عمیق بود؛ جریانی پرقدرت که تولید را صرفاً دولتی میپسندید و نگاه خوشبینانهای به مفاهیمی مثل سرمایهگذاری، انباشت سرمایه و تکنوکراسی نداشت. در آن فضای غبارآلود که میتوانست به تعطیلی موتور خلاقیت بخش خصوصی منجر شود، نگاه واقعبینانه و هدایتهای رهبر شهید، ورق را به نفع کارآفرینان برگرداند. ایشان تبیین کردند که «عدالت» به معنای مساوات در فقر یا محدود کردن کارآفرین نیست، بلکه به معنای ایجاد بستری است که در آن ثروت ملی از مسیر تولید واقعی و ارزشآفرینی خلق شود. ایشان همواره با مرزبندی میان ثروتاندوزی نامشروع و کارآفرینی مولد، صراحتاً میفرمودند:
«ما تولید ثروت را تکثیرِ کار و اشتغال و ثروت ملی میدانیم؛ این ثروت ممدوح است، این کارآفرینی یک عبادت است و کارآفرین یک مجاهد فیسبیلالله است.»
بخش خصوصی؛ فرمانده جبهه اقتصادی
ایشان بارها پشت تریبونها و در دیدارهای خصوصی با فعالان اقتصادی، از «کارآفرینان متعهد» به عنوان فرماندهان خط مقدم جبهه اقتصادی یاد کردند. صیانت ایشان از مالکیت مشروع و امنیت سرمایهگذاری، همان چتری بود که اجازه داد بخش خصوصی حقیقی در ایران زنده بماند، رشد کند و قد بکشد. در همین راستا، تاکید همیشگی ایشان بر پرهیز از مداخله مخرب دولت در اقتصاد، یک اصل راهنما بود:
«مسئولان باید کارها را به خود مردم و بخش خصوصی بسپارند. وظیفه دولت، هدایت، نظارت و پشتیبانی است، نه رقابت با مردم در امر تولید و تجارت.»
جلوههای تفکر درونزا در صنعت ایران
امروز وقتی به زنجیره پیشرفت صنعتی کشور نگاه میکنیم، ردپای تفکر درونزای ایشان در چند لایه کاملاً هویدا است:
نهضت بومیسازی صنایع مادر: اگر امروز زنجیره فولاد، مس و آلومینیوم ایران به یک قطب منطقهای تبدیل شده و بورس کالا میزبان حجم عظیمی از این مبادلات شفاف است، حاصل زنجیرهای از سرمایهگذاریهای استراتژیک است که با تاکید مستقیم ایشان بر خودکفایی صنعتی شکل گرفت.
عبور از خامفروشی به سمت ارزش افزوده: دغدغه همیشگی رهبر شهید، قطع وابستگی به درآمدهای خام نفتی بود. توسعه مگاپروژههای پالایشگاهی و پتروشیمی که تهدید تحریمها را به فرصت صادرات فرآورده تبدیل کرد، تجلی عینی این دکترین بود.
انقلاب دانشبنیانها: در سالهای اخیر، حمایت بیدریغ ایشان از اکوسیستم نوآوری و شرکتهای نوآفرین (دانشبنیان)، روح تازهای به کالبد صنایع سنتی دمید. ایشان نشان دادند که ارزشآفرینی در اقتصاد نوین، نه در منابع زیرزمینی، بلکه در مغزافزار و خلاقیت جوانان تکنوکرات این مرز و بوم نهفته است.
رونق تولید؛ کلید حل مسائل اقتصادی
نامگذاری سالهای متمادی با کلیدواژههایی چون «حمایت از کار و سرمایه ایرانی»، «رونق تولید» و «مشارکت مردم در جهش تولید»، فراتر از دستورالعملهای مرسوم، یک استراتژی هوشمندانه برای همراستا کردن ارگانهای اجرایی با نیازهای واقعی صنعتگران بود. ایشان تولید را پدال گاز اقتصاد و مهارکننده واقعی تورم میدانستند و باور عمیق خود را اینگونه تبیین میکردند:
«کلید اصلی حل مشکلات اقتصادی کشور در داخل است؛ و آن کلید اصلی، رونق تولید و تقویت تولید داخلی است. اگر تولید رونق پیدا کند، بسیاری از گرههای معیشتی و اشتغال گشوده خواهد شد.»
ادای دین با تقویت تولید و بازار سرمایه
در این ایام تلخ و در آستانه مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، معتقدم بزرگترین تکریم و ادای دین ما به عنوان خانواده بزرگ بازار سرمایه و فعالان اقتصادی، نه در شعار، بلکه در عمل است؛ در تلاش برای عمقبخشی به بازار، هدایت نقدینگی سرگردان به سمت رگهای تشنه تولید، صیانت از حقوق سهامداران خرد و کمک به سرپا ماندن کارخانههایی که چراغشان با امید به آینده روشن است. یادشان گرامی و مسیر اعتلا و استقلال اقتصادی ایران پرفروغ باد.
*کارشناس ارشد بازار سرمایه
نظر شما