پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛به نقل از مؤسسه اقتصاد انرژی و تحلیل مالی (IEEFA)، استرالیا برای توسعه صنعت فولاد سبز و تبدیل شدن به یکی از بازیگران مهم بازار جهانی فولاد کمکربن، طی ۱۴ سال آینده به حدود ۱۱۰ میلیارد دلار آمریکا، معادل ۱۷۰ میلیارد دلار استرالیا سرمایه نیاز خواهد داشت.این سرمایهگذاری میتواند به استرالیا کمک کند بخشی از درآمدهای صادراتی سنتی خود از زغالسنگ ککشو را با صادرات مواد اولیه و محصولات پاک جایگزین کرده و همزمان از فرصتهای ناشی از روند جهانی کربنزدایی بهره ببرد.
بر اساس پیشبینیهای دولت استرالیا، درآمد صادراتی این کشور از محل فولاد سبز میتواند تا سال ۲۰۴۰ به حدود ۶۲ میلیارد دلار در سال، معادل ۹۶ میلیارد دلار استرالیا برسد.این درآمد میتواند جایگزین درآمد حاصل از صادرات زغالسنگ ککشو شود؛ محصولی که همچنان یکی از اقلام مهم صادراتی استرالیا محسوب میشود، اما با تشدید سیاستهای جهانی برای کاهش انتشار کربن، چشمانداز تقاضای آن با ابهام مواجه شده است.
استرالیا سالانه حدود ۱۵۰ میلیون تن زغالسنگ ککشو صادر میکند. برآوردها نشان میدهد این میزان زغالسنگ از نظر معادل تولید فولاد، امکان پشتیبانی از تولید حدود ۲۷۰ میلیون تن فولاد سبز در سال را دارد.بهطور متوسط برای تولید هر تن فولاد حدود ۰.۵۵ تن زغالسنگ ککشو مورد استفاده قرار میگیرد.
هزینه میلیاردی برای هر یک میلیون تن ظرفیت فولاد سبز
کارشناسان IEEFA برآورد کردهاند ایجاد هر یک میلیون تن ظرفیت تولید فولاد سبز به حدود ۴.۵ تا ۶.۵ میلیارد دلار آمریکا، معادل ۷ تا ۱۰ میلیارد دلار استرالیا سرمایهگذاری نیاز دارد.بخش قابل توجهی از این هزینه به تأمین انرژی مورد نیاز فرآیند تولید اختصاص خواهد یافت و انرژیهای تجدیدپذیر حدود نیمی از کل هزینه سرمایهگذاری را تشکیل میدهد.این موضوع نشان میدهد توسعه فولاد سبز تنها به احداث واحدهای فولادسازی جدید محدود نیست و استرالیا باید همزمان زیرساخت گستردهای برای تولید و ذخیرهسازی انرژی پاک ایجاد کند.
اهمیت زیرساخت انرژی در توسعه فولاد سبز را میتوان در پروژه وایالا (Whyalla) در ایالت استرالیای جنوبی مشاهده کرد.بر اساس برآورد کارشناسان، ایالت استرالیای جنوبی برای تأمین برق مورد نیاز تنها یک پروژه در وایالا باید ظرفیت تولید و ذخیرهسازی انرژی خورشیدی خود را بیش از دو برابر افزایش دهد. این مسئله نشان میدهد که گذار از فولاد سنتی به فولاد سبز نیازمند سرمایهگذاری همزمان در زنجیرهای گسترده شامل تولید انرژی تجدیدپذیر، ذخیرهسازی برق، زیرساخت انتقال انرژی و فناوریهای فولادسازی کمکربن خواهد بود.
با وجود هزینه بالای فناوریهای مورد نیاز، استرالیا از منابع و ظرفیتهای قابل توجهی برای جذب سرمایه برخوردار است. کارشناسان IEEFA پیشنهاد کردهاند دولت این کشور از تجربه موفق سیاستهای حمایتی در توسعه انرژیهای تجدیدپذیر استفاده کند و سازوکارهایی مانند تعرفههای تضمینی خرید برق (Feed-in Tariffs) و قراردادهای مابهالتفاوت (Contracts for Difference) را برای صنعت فولاد سبز نیز به کار گیرد.
هدف از این سیاستها ایجاد نوعی «صرف سبز» یا Green Premium برای محصولات صادراتی استرالیا خواهد بود؛ به این معنا که تولیدکنندگان فولاد سبز بتوانند بخشی از هزینه بالاتر تولید محصولات کمکربن را از طریق بازار و سیاستهای حمایتی جبران کنند.
هشدار درباره خطر از دست رفتن جذابیت سرمایهگذاری
IEEFA تأکید میکند که بدون سیاستگذاری شفاف دولت، تضمینهای مالی و تأمین منابع مالی در مقیاس بزرگ، استرالیا ممکن است جذابیت خود را برای سرمایهگذاران از دست بدهد. به اعتقاد کارشناسان این مؤسسه، نبود چارچوب مشخص حمایتی میتواند مانع تحقق اهداف استرالیا برای تبدیل شدن به یک صادرکننده بزرگ فولاد سبز شود و این کشور را از فرصت حضور در بازار جهانی فولاد کمکربن عقب بیندازد.
در واقع، استرالیا با یک دوگانگی مهم مواجه است: از یک سو یکی از بزرگترین صادرکنندگان مواد خام مورد استفاده در صنعت فولاد، بهویژه زغالسنگ ککشو، محسوب میشود و از سوی دیگر باید برای حفظ جایگاه خود در اقتصاد جهانی در حال کربنزدایی، به سمت فولاد سبز و زنجیره ارزش کمکربن حرکت کند.
افزایش صادرات زغالسنگ ککشو در ۲۰۲۶
بر اساس گزارش پیشین GMK Center، استرالیا در شش ماه نخست سال ۲۰۲۶ صادرات زغالسنگ ککشو را نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۲.۴ درصد افزایش داده و به ۷۴.۱ میلیون تن رسانده است. صادرات این محصول در ماه ژوئن نیز به ۱۵ میلیون تن رسید که نسبت به ماه مه ۱۴ درصد افزایش داشت، اما در مقایسه با ژوئن سال گذشته ۳ درصد کاهش نشان داد.
این روند نشان میدهد که زغالسنگ ککشو همچنان نقش مهمی در اقتصاد صادراتی استرالیا دارد؛ با این حال، برنامه توسعه فولاد سبز میتواند در سالهای آینده مسیر تازهای برای استفاده از مزیتهای معدنی، انرژی و صادراتی این کشور ایجاد کند.
نظر شما