پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ هند که چهارمین تولیدکننده بزرگ سنگ‌آهن جهان به شمار می‌رود، سالانه نزدیک به ۲۹۰ میلیون تن سنگ‌آهن تولید می‌کند، اما بیش از ۶۶ درصد ذخایر این کشور را کانی‌های با عیار متوسط و پایین تشکیل می‌دهند. این شکاف میان حجم تولید و کیفیت خوراک، توسعه زیرساخت‌های فرآوری و واحدهای گندله‌سازی را برای حفظ رقابت‌پذیری صنعت فولاد هند به یک ضرورت تبدیل کرده است.

بررسی‌های فنی نشان می‌دهد افزایش یک درصدی میزان آلومینا در سنگ‌آهن می‌تواند مصرف کک را ۲.۲ درصد افزایش دهد و بهره‌وری کوره‌های بلند را ۴ درصد کاهش دهد. از همین رو، هند برای افزایش ظرفیت فرآوری سنگ‌آهن به ۱۷۰ میلیون تن تا سال ۲۰۳۰، به حدود ۵.۳۷ میلیارد دلار، معادل ۵۱۰ میلیارد روپیه، سرمایه‌گذاری نیاز خواهد داشت. این سرمایه‌گذاری می‌تواند با ارتقای کیفیت خوراک، بهبود راندمان متالورژیکی و کاهش وابستگی به زغال‌سنگ کک‌شو کمک کند.

همزمان با توسعه بیش از ۳۵۷ میلیون تن ظرفیت جدید فولادسازی، سیاست تأمین مواد اولیه هند نیز در حال تغییر است. بر اساس برآوردهای مطرح‌شده در تحلیل IEEFA، واردات سنگ‌آهن این کشور که در سال ۲۰۲۵ حدود ۳ میلیون تن بود، ممکن است تا سال ۲۰۳۱ به ۵۰ میلیون تن برسد. بخش قابل توجهی از این واردات، سنگ‌آهن‌های پریمیوم خواهد بود؛ زیرا برای تولید ۲۲۰ میلیون تن فولاد تا سال ۲۰۳۰، شکافی حدود ۴۰ میلیون تن میان عرضه داخلی و نیاز به خوراک وجود خواهد داشت.

اهمیت کیفیت خوراک در مسیر کربن‌زدایی زمانی بیشتر می‌شود که هند به سمت فناوری احیای مستقیم آهن حرکت کند. بر اساس تحلیل IEEFA، واحدهای DRI برای تولید اقتصادی و کم‌کربن به خوراکی با حداقل عیار ۶۷ درصد آهن نیاز دارند؛ در حالی که کوره‌های بلند انعطاف بیشتری در استفاده از عیارهای مختلف سنگ‌آهن دارند.

از این منظر، هند ناگزیر است راهبرد تأمین مواد اولیه خود را از تمرکز صرف بر قیمت به سمت ملاحظات فناورانه و کربن‌زدایی تغییر دهد. چنین تغییری می‌تواند زمینه توسعه فناوری‌های پیشرفته تغلیظ و گندله‌سازی و همچنین افزایش حضور تأمین‌کنندگان سنگ‌آهن باکیفیت در بازار هند را فراهم کند.