پایگاه تحلیلی خبری ایراسین؛ در شرایطی که اقتصاد ایران با چالش‌های ساختاری و محدودیت‌های مختلف بین‌المللی دست‌وپنجه نرم می‌کند، پارادایم «تعالی سازمانی» ضرورتی حیاتی برای بقا و توسعه صنعتی تبدیل شده است. در بیست‌وسومین رویداد جایزه ملی تعالی سازمانی که اخیراً برگزار شد، سید عباس حسینی، مشاور وزیر صنعت، معدن و تجارت، با نگاهی تحلیلی به این موضوع، بهره‌وری را نه یک هدف، بلکه «الزامِ حکمرانی اقتصادی» خواند.

حکمرانی بهره‌ور؛ موتور محرک برنامه هفتم

حسینی با طرح این پرسش کلیدی که «آیا مسئله اصلی کشور صرفاً کمبود منابع است؟»، به نقد سنتیِ کمبودِ امکانات پاسخ می‌دهد؛ او معتقد است مشکل اصلی در کیفیت بهره‌برداری از منابع نهفته است. این دیدگاه در برنامه هفتم توسعه نیز بازتاب یافته است؛ جایی که از هدف‌گذاری ۸ درصدی رشد اقتصادی، حدود ۲.۸ درصد باید مستقیماً از محل ارتقای بهره‌وری تأمین شود. این عدد، سهمی غیرقابل چشم‌پوشی است که نشان می‌دهد مدل‌های تعالی سازمانی، نقشه راهی برای تحقق اهداف کلان اقتصادی کشور هستند و استفاده از تجربه بنگاه‌های موفق جهانی می‌تواند این مسیر را کوتاه‌تر کند.

مدل تعالی؛ ابزاری برای تاب‌آوری در میدانِ بحران

عضو هیئت عامل ایمیدرو، «تاب‌آوری سازمانی» را مفهوم گره‌گشای امروز صنعت می‌داند. در شرایطی که تحریم‌ها، نوسانات ارزی و آسیب‌های زیرساختی، پایداری واحدهای صنعتی را تهدید می‌کنند، مدل تعالی سازمانی نقش یک سپر دفاعی را ایفا می‌کند. این مدل به بنگاه‌ها می‌آموزد که چگونه در طوفان بحران‌ها، به‌خوبی تاب بیاورند و با اتکا به فرایندهای چابک و مدیریت استراتژیک، ثبات خود را حفظ کنند. در نگاه حسینی، بنگاهی که به تعالی رسیده باشد، در برابر تکانه‌های بیرونی «واکسینه» است.

رویکردی جامع به مدیریت آینده

آنچه مدل تعالی سازمانی را از سایر متدولوژی‌ها متمایز می‌کند، نگاه کل‌نگر (Holistic) آن است. این مدل صرفاً بر نتایج نهایی متمرکز نیست، بلکه بلوغِ تمام‌عیار سازمان را از رهبری آینده‌نگر تا دلبستگی کارکنان و توسعه شراکت‌ها می‌سنجد. ده مفهوم بنیادی این مدل، از جمله مدیریت با چابکی، نوآوری و مسئولیت‌پذیری اجتماعی، به بنگاه‌های ایرانی کمک می‌کند تا از مدیریت سنتی به سمت حکمرانی مدرن حرکت کنند.

در نهایت، جایزه ملی تعالی سازمانی بستری برای تقویت زیرساخت‌های نهادی صنعت است. با تبدیل این مدل به یک فرهنگ سازمانی در بنگاه‌های اقتصادی، می‌توان امیدوار بود که صنعت ایران از «بقا در شرایط سخت» به «خلق ارزش پایدار» در سطح ملی و بین‌المللی ارتقا یابد؛ تغییری که پیش‌نیازِ دست‌یابی به جایگاه شایسته اقتصاد کشور در منطقه است.