به گزارش ایراسین، در پی افزایش ناگهانی قیمت ال‌ان‌جی (LNG) و اختلال در عرضه گاز طبیعی به دلیل تنش‌های ژئوپلیتیکی و بسته شدن احتمالی تنگه هرمز، کشورهای آسیایی به طور فزاینده‌ای به زغال‌سنگ به عنوان منبع اصلی تولید برق روی آورده‌اند؛ این تحول، زغال‌سنگ را پس از سال‌ها تلاش برای کاهش مصرف به دلایل زیست‌محیطی، بار دیگر به جایگاه کلیدی در تأمین انرژی قاره کهن بازگردانده است.

بحران فعلی در بازار انرژی، که با تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران و اختلال در عرضه حامل‌های انرژی تشدید شده است، بسیاری از اقتصادهای آسیایی را در وضعیت بحرانی قرار داده است، افزایش ۷۰ درصدی قیمت‌های نقدی ال‌ان‌جی در آسیا، که به بالاترین سطح خود در سه سال اخیر رسیده، توانایی تأمین این سوخت را از بسیاری از خریداران سلب کرده است؛ در چنین شرایطی، روی آوردن به زغال‌سنگ، حتی با وجود افزایش ۱۷ درصدی قیمت آن، به عنوان یک راهکار عملی‌تر و کم‌هزینه‌تر برای جلوگیری از خاموشی و حفظ ثبات اقتصادی تلقی می‌شود.

اقتصادهای توسعه‌یافته‌ای، چون ژاپن و کره جنوبی، در کنار کشورهای در حال توسعه مانند چین، هند، بنگلادش و دیگر کشورهای جنوب شرقی آسیا، همگی در حال افزایش مصرف زغال‌سنگ در نیروگاه‌های خود هستند. این کشورها، که بخش قابل توجهی از زیرساخت‌های تولید برق خود را بر پایه این سوخت فسیلی بنا نهاده‌اند، اکنون با اولویت‌بخشی به امنیت و تنوع‌بخشی انرژی نسبت به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، از ذخایر زغال‌سنگی خود بهره می‌برند.

رئیس جهانی زغال‌سنگ در شرکت وود مکنزی،تأیید کرده است که کشورهای آسیایی برای جبران شکاف ناشی از افزایش قیمت و خطر عرضه گاز، به سمت افزایش تولید برق از زغال‌سنگ حرکت کرده‌اند. اگرچه زغال‌سنگ نمی‌تواند به طور کامل جایگزین گاز شود، اما به عنوان یک “سپر محافظ” عمل کرده و به اقتصادهای منطقه کمک می‌کند تا از این اختلال بزرگ در بازار انرژی عبور کنند.

تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند که با ادامه اختلال در عرضه ال‌ان‌جی، به ویژه با در نظر گرفتن تأثیرات احتمالی بر صادرات قطر، زغال‌سنگ سهم بیشتری از بازار تولید برق در کشورهای کلیدی آسیا را به خود اختصاص خواهد داد. در حالی که انرژی‌های تجدیدپذیر و تمرکز بر تولید گاز داخلی نیز به عنوان راهکارهایی بلندمدت مطرح هستند، زغال‌سنگ به عنوان سریع‌ترین گزینه برای جایگزینی کوتاه‌مدت گاز در دستور کار قرار گرفته است. این تحول نشان‌دهنده پیچیدگی‌های گذار انرژی در آسیا و اولویت یافتن ثبات انرژی در شرایط بحرانی است.