بومیسازی فناورانه
-
چگونه بومیسازی فناوری، تابآوری و رقابتپذیری صنعت فولاد، را افزایش میدهد؟
بومیسازی فناورانه
صنعت فولاد، بهعنوان شاهرگ حیاتی توسعه صنعتی و اقتصادی کشورها، نقشی فراتر از تولید یک کالای صنعتی ایفا میکند و تأثیر آن حتی در عرصههای ژئوپلیتیکی و امنیت ملی نیز محسوس است. در ایران، این صنعت به یکی از ارکان اصلی اقتصاد ملی تبدیل شده است، اما وابستگی گسترده به فناوریها، تجهیزات و نرمافزارهای خارجی، بهویژه در شرایط تحریمها، نوسانات ارزی و ناترازی انرژی، تابآوری و رقابتپذیری آن را به چالش کشیده است. در سطح جهانی، تحولات بنیادین در صنعت فولاد، از جمله حرکت به سمت اقتصاد چرخشی، دیجیتالسازی پیشرفته و تولید محصولات با ارزش افزوده بالا، الگوهای سنتی تولید را بازتعریف کرده و ضرورت بومیسازی عمیق، نظاممند و چندلایه فناوری را بیش از پیش برجسته ساخته است. بومیسازی در این معنا، دیگر محدود به ساخت داخلی قطعات و تجهیزات نیست؛ بلکه شامل توسعه دانش فنی، طراحی مدلهای تصمیمگیری، بهکارگیری فناوریهای دیجیتال و شکلدهی الگوهای نوآوری و تولید محصول است. در این گزارش تلاش شده است، ابعاد مختلف بومیسازی در صنعت فولاد، الزامات تحقق آن و نقش آن در مسیر کلانروندهای پیشروی این صنعت مورد بررسی قرار گیرد تا تصویری روشن از اهمیت و جایگاه این رویکرد در آینده صنعت فولاد کشور ارائه شود. یافتههای این مطالعه نشان میدهد که بومیسازی هدفمند و مبتنی بر تحقیق و توسعه، نه تنها میتواند تولید پایدار و بهرهوری بیشتر را تضمین کند، بلکه به ایجاد ارزش افزوده، کاهش وابستگی به واردات و تقویت جایگاه ایران در زنجیره جهانی فولاد نیز کمک شایانی میکند. در واقع، بومیسازی بهعنوان یک استراتژی کلان، پلی است میان ظرفیتهای داخلی، نوآوری مستمر و رقابتپذیری بینالمللی؛ راهبردی که ایران را از مرحله مصرفکننده فناوری به یک تولیدکننده دانشبنیان و صاحب فناوری در عرصه جهانی سوق میدهد.