در کشوری که دهه‌ها شریان حیات اقتصادش به نوسانات بازار نفت گره خورده بود؛ خروج از تله نفتی نیازمند اراده‌ای فراتر از برنامه‌های توسعه‌ روی کاغذ بود. روایتی که امروز از سوی مدیران ارشد کشوری به گوش می‌رسد؛ به معماری یک اقتصاد درون‌زا با هدایت مستقیم رهبر شهید اشاره دارد. برای این مدیران که در خط مقدم تنگناهای اقتصادی قرار دارند؛ ایشان صرفاً یک رهبر سیاسی نبودند. بلکه پشتوانه‌ای استراتژیک به شمار می‌رفتند که با ممانعت از واردات بی‌رویه، حمایت قاطع از بومی‌سازی فناوری و اعمال سیاست‌های نجات‌بخش در نقاط عطف، سپر دفاعی صنعت ایران را شکل دادند. در منظومه‌ فکری ایشان که اکنون به عنوان میراث راهبردی بازخوانی می‌شود؛ اقتدار و استقلال سیاسی در نظام بین‌الملل دست یافتنی نخواهد بود مگر آنکه پایه‌های آن بر استحکام تولید داخلی و توسعه‌ زنجیره‌ ارزش معادن بنا شده باشد.