یادداشت

لزوم مدیریت واردات برای احیای صنعت فولاد

در اقتصاد سیاسی صنایع مادر، گاهی تنها راه نجات رقابت‌پذیری ملی، پناه بردن به یک محدودیت استراتژیک است. حمله اخیر به فولاد مبارکه که قلب تپنده و پیشران صنعتی که یک‌تنه تغذیه‌کننده زنجیره ارزش هزاران بنگاه پایین‌دستی است، اقتصاد ایران را با یک شوک سهمگین مواجه کرد. اما خطرناک‌ترین پیامد این رویداد، نه در کوره‌های خاموش، بلکه در پویایی پنهان بازار پس از بحران نهفته است. در غیاب یک استراتژی دقیق، سپردن واردات جبرانی به شبکه واسطه‌ها، یک تله کلاسیک از تضاد منافع خلق می‌کند: تولد ذینفعانی قدرتمند که سود کلانش در بازار ملتهب واردات، مستقیماً در گرو تداوم ویرانی و تاخیر در بازسازی مبارکه است. از این منظر، تصمیم اخیر برای اعطای مجوز واردات به شرکت آسیب‌دیده، صرفاً یک مداخله دولتی مقطعی نیست؛ بلکه یک طراحی هوشمندانه در نظریه بازی‌هاست تا اطمینان حاصل شود که درآمدهای حاصل از تنظیم بازار، به جای تغذیه دلالان، دقیقاً به عنوان اهرم مالی بازسازی و احیای مزیت رقابتی صنعت فولاد عمل خواهد کرد.