در اوایل دهه ۱۹۸۰، مهندسان چینی با کت و شلوارهای نامتناسب در کارخانههای درخشان ژاپن، آلمان و آمریکا قدم میزدند و در سکوتی آمیخته با تحقیر، دیوانهوار یادداشت برمیداشتند. هر لبخند مودبانه میزبانان، نقابی بود بر حس برتری و هر بازدید، درسی درباره عقبماندگی. اما در همان لحظه، سوگندی خاموش شکل گرفت: تقلید، سپس تسلط، و در نهایت نوآوری. این شرم ملی، بذر راهبردی را کاشت که امروز چین را از شاگردی فروتن به استادی بیبدیل در فناوری بدل ساخته است.
