دوران فولاد بهمثابه کالا به پایان رسیده است. فشار ژئوپلیتیک، الزام کربنزدایی و کمبود منابع، رهبران صنعت را از فروش تناژی به «فولاد بهعنوان خدمت» سوق میدهد؛ الگویی که در آن کارخانه مالکیت ماده را حفظ میکند، محصول را به اجاره میدهد و پس از پایان عمر سازه، آن را به چرخه بازمیگرداند. حاصل، تبدیل درآمد مقطعی به جریان پایدار ارزش و تضمین قراضه باکیفیت برای دهههای آینده است. گذار از فولادسازی به خدمتسازی، مرز تازه مزیت رقابتی است.
