سیاست صنعتی مدرن باید از «توزیع منابع برای توسعه فیزیکی کارخانه‌ها» به «نهادینه‌سازی نوآوری و یادگیری فناورانه» تغییر جهت دهد. در این چارچوب، نوآوری متغیر اصلی رقابت‌پذیری است و بنگاه‌های بزرگی همچون فولاد مبارکه، با تجمیع تقاضا، ایفای نقش «مشتری پیشرو» و اتصال دانشگاه‌ها و شرکت‌های دانش‌بنیان به مسائل انضمامی صنعت، موتور اصلی خلق قابلیت پایدار صنعتی به شمار می‌روند.
