چرا موتور توسعه لجستیک ایران در چاله بوروکراسی مستعمل گرفتار شد؟

پوست‌اندازی حمل‌ونقل؛ از راننده‌محوری به شرکت‌هوشمند

سقوط ۵۹ پله‌ای ایران در شاخص عملکرد لجستیکی (LPI) طی پنج سال، تنها یک افت آماری نیست؛ نشانه‌ای از اتلاف مزمن منابع در زنجیره‌ای است که هنوز فاقد «مغز متفکر» واحد است. در حالی‌که تعداد شرکت‌های حمل‌ونقل جهش کرده و ناوگان جدید وارد چرخه شده، بهره‌وری سقوط کرده و ۱۶۵ هزار دستگاه فرسوده همچنان بر دوش تولید سنگینی می‌کند. پارادوکس تلخ اینجاست: عرضه کامیون افزایش یافته اما مدل راننده‌محور سنتی، قوانین مالیاتی و بیمه‌ای و بوروکراسی پراکنده، شکل‌گیری شرکت‌های بزرگ‌مقیاس هوشمند را غیر اقتصادی کرده است؛ بن‌بستی که بدون اصلاح رگولاتوری و تغییر پارادایم، به افت رقابت‌پذیری و هدررفت میلیاردی سرمایه ملی می‌انجامد.