هزینههای حملونقل در زنجیره معدن تا بنادر در ایران بیش از سهبرابر متوسط جهانی است؛ وضعیتی که در تضاد کامل با عملکرد کشورهای معدنی پیشرو قرار دارد و توان رقابتی محصولات معدنی ایران را در بازارهای جهانی به شدت تضعیف کرده است. در حالیکه رقبایی مانند استرالیا و برزیل با تکیه بر شبکههای یکپارچه و مکانیزه، لجستیک را به مزیت رقابتی تبدیل کردهاند، ساختار لجستیک معدنی ایران همچنان با گسست میان ریل، جاده و بندر، فرسودگی ناوگان و نبود الگوی همکاری سازنده میان دولت و بخش خصوصی دستوپنج نرم میکند.
