صنعت فولاد ایران بر لبه تیغ ایستاده است؛ صنعتی که همزمان روایتگر دو داستان متضاد است: از یکسو دستاوردهای کمی چشمانداز ۱۴۰۴ را در کارنامه دارد، و از سوی دیگر گرفتار گرههای ساختاری عمیقی است که آن را از بهرهوری و رقابتپذیری جهانی بازمیدارد. اکنون زمان تصمیمات جسورانه فرا رسیده؛ چرا که ادامه مسیر با روشهای گذشته، نه تنها فرصتها را از بین میبرد، بلکه میتواند این صنعت پیشران را به گلوگاه بحران اقتصاد ایران بدل کند.
