موقعیت استراتژیک ایران بر تقاطع کریدورهای جهانی، به جای مزیت رقابتی، به پارادوکسی دردناک تبدیل شده است: کشوری که میتواند پل ارتباطی جهان باشد، خود در محاصره گلوگاههای لجستیکی خفه شده است. راه نجات، اما نه در آبهای شلوغ خلیج فارس، که در قلب خشکی و از طریق ایجاد بندرگاههای جدید —بنادر خشک و دهکدههای لجستیک — نهفته است. این تحول، جغرافیای اقتصادی ایران را از نو خواهد نوشت.
