سیاست صنعتی ایران نیازمند گذار از دوگانه تصدی‌گری و بازار رها به رویکردی مسئله‌محور است. راهبرد نوین، عبور از بنگاه‌های خُرد و جزیره‌ای به «خوشه‌های مأموریت‌محور» و لکوموتیوهای صنعتی است. دولت باید حمایت‌های رانتی را با سیاست‌های مشروط جایگزین کند تا با پیوند ساختاری بنگاه‌های بزرگ و کوچک، ضمن دستیابی به صرفه‌های مقیاس و تجمع، زنجیره‌های ارزش رقابتی شکل بگیرد.
