چشمانداز جدید صندوق بینالمللی پول، تصویری از جهانی است که باید با «تورم چسبنده»، «نفت گران» و «تنشهای پایدار» سازگار شود. پایان دادن به مدلهای چندسناریویی، نه نشانهی آرامش، بلکه اعتراف به ورود به یک دوره پرنوسان اما پایدار از ریسکهای ژئوپلیتیک است. برای سیاستگذاران و سرمایهگذاران، دوران اتکا به پول ارزان و انرژی باثبات به سر آمده است؛ در اقتصاد سال ۲۰۲۶، بقا و رشد متعلق به کسانی است که بتوانند ترازنامههای خود را در برابر شوکهای ناگهانی انرژی و تغییرات بیرحمانهی فناوری بیمه کنند.
