در دل کورههای ۱۶۰۰ درجهای فولادسازی، هر دقیقه تأخیر به معنای اتلاف انرژی، افت کیفیت و افزایش هزینههای ملی است. اکنون رویکردی نوین با ترکیب تحلیل ساختاری مسئله و یادگیری تقویتی، معمای پیچیده زمانبندی در فولادسازی و ریختهگری مداوم را هدف گرفته است؛ مدلی هوشمند که میتواند بهرهوری را افزایش دهد، مصرف انرژی را کاهش دهد و صنعت فولاد را یک گام به کارخانههای هوشمند و کمکربن نزدیکتر کند.
