وقتی کورههای فولادسازی در میانه جنگی نابرابر فرو میریزد، مدیریت معمولاً به «نقشههای راه سهماهه» محدود میشود. اما در فولاد مبارکه، «تعالی سازمانی» نقض این قاعده بود. آنچه کوره شماره ۸ را در کمتر از ۴۵ روز به مدار بازگرداند، تئوریهای کاغذی نبود؛ بلکه فرهنگی بود که از دل گزارشهای تعالی بیرون آمد و به خط مقدم نبرد تبدیل شد. این روایت، داستان تبدیل «تندیسهای تعالی» به سدی دفاعی است؛ جایی که «نگرش سیستمی» و «سرمایه اجتماعی»، سازمان را در روزهای آوار، شکستناپذیر کرد.
