ایران با وجود وفور ذخایر معدنی، هنوز در بازار جهانی فلزات بازیگری حاشیهای است؛ پارادوکسی که ریشه آن نه در کمبود منابع، بلکه در ماندن در حلقههای ابتدایی زنجیره ارزش است. در جهانی که رقابت میان کنسرسیومها و شبکههای تولید شکل میگیرد، اتکا به استخراج و صادرات مواد خام دیگر نفوذآفرین نیست. برای تبدیل منابع طبیعی به قدرت اقتصادی، وزارت صمت و ایمیدرو باید از تنظیمگری صرف داخلی عبور کنند و به معماران دیپلماسی معدنی و حضور منطقهای بدل شوند.
