در ادبیات مدیریت کلان، «بحران» معمولاً نقطه توقف است؛ زمانی که ساختارهای صلب و بروکراسیهای عریض و طویل، در برابر شوکهای ناگهانی قفل میشوند؛ اما تجربه اخیر شرکت فولاد مبارکه در بازنگری استراتژیک سال ۱۴۰۵، در واقع «مهندسی مجددِ سازمانی» در دلِ بحران بود. این تجربه نشان میدهد که چگونه یک غول صنعتی میتواند با اتکا به «سرمایه انسانی» و «چابکی ساختاری»، مسیر توسعه خود را حتی در دشوارترین شرایط نیز هموار کند.
