اکوسیستم یکپارچه لجستیک، زیربنای تجارت پایدار ایران و چین؛

عبور از حمل و نقل تک مسیره

در زنجیره‌ی ارزش جهانی، لجستیک میان ایران و چین چیزی فراتر از جابه‌جایی کالاست؛ این عرصه‌ی تقابل اقتصاد مقیاس با ریسک‌های ژئوپلیتیک است. مسیر جنوبی اگرچه از نظر ظرفیت و هزینه بی‌نظیر است، اما وابستگی به خلیج‌فارس آن را به شدت آسیب‌پذیر می‌کند. کریدور میانی و مسیرهای ریلی شمال، هرچند تنوع‌بخشی راهبردی را ممکن می‌سازند، اما با هزینه‌های بالاتر و اصطکاک مرزهای متعدد همراه‌اند. راه حل در گرو گذار از یک مسیر واحد به اکوسیستمی یکپارچه است: دیجیتالی‌سازی گمرک، نوسازی ناوگان، توسعه‌ی پایانه‌های چندوجهی و سازوکارهای مالی مقاوم در برابر تحریم. برنده‌ی نهایی در این رقابت، آن‌کس نیست که جاده‌های بیشتری دارد، بلکه کسی است که هزینه‌های پنهان مرزی را کاهش داده و سرعت و امنیت را با هم تلفیق کند.