محمدرضا رمضانپور
-
یادداشت؛
مواد ناریه؛ گلوگاه پنهان معدن
مواد ناریه از جنس کالاهای مصرفی معمول نیستند و نمیتوان تامین آنها را به تعویق انداخت یا بهسادگی جایگزین کرد. وابستگی بخش بزرگی از معادن کشور به انفجار، این کالا را به یک مؤلفه راهبردی در زنجیره معدن تبدیل کرده است؛ مؤلفهای که اگر تولید و ذخیره آن متنوع و بیمه نشود، هر اختلالی میتواند به بحرانی فراگیر در کل صنعت معدن، سیمان و فولاد منجر شود.
-
بحران مواد ناریه زیر ذرهبین؛
چرا ظرفیت تولید مواد ناریه ایران با نیاز واقعی هممرز است؟
بحران اخیر تأمین مواد ناریه، یک هشدار روشن برای بخش معدن و عمران ایران است: کشوری که تولید سالانه تنها کارخانه نیترات آمونیومش تقریبا با مصرف فعلی برابری میکند، عملا هیچ سپر اطمینانی برای روزهای بحران ندارد. در حالی که توسعه معادن و پروژههای عمرانی، تقاضا را سالانه بالا میبرد، نبود ذخایر راهبردی، پراکندگی نامناسب تأمین و کندی تصمیمگیری، زنجیرهای حیاتی را در آستانه گسست قرار داده؛ زنجیرهای که تداوم تولید و پیشبرد پروژههای ملی به آن وابسته است
-
بحران مواد ناریه در معادن؛
از انحصار تولید تا توقف عملیات معادن کوچک
کمبود مواد ناریه و بهویژه نیترات آمونیوم، طی هفتههای اخیر به یکی از دغدغههای فعالان بخش معدن تبدیل شده است؛ بحرانی که به گفته کارشناسان، تنها به اختلال در زنجیره تأمین محدود نمیشود و میتواند تولید در معادن، کارخانههای سیمان و صنایع معدنی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. محمدرضا رمضانپور، عضو هیئتمدیره و خزانهدار انجمن صنفی شرکتهای مهندسی آتشکاری و مدیرعامل شرکت حملونقل مواد ناریه ایرانیان، معتقد است ریشه این وضعیت در انحصار تولید، نبود ذخایر راهبردی و محدودیت ورود بخش خصوصی به عرصه تولید مواد ناریه نهفته است.