در حالیکه تولید فولاد ایران با افت، محدودیت انرژی و فشار تحریمها دستوپنجه نرم میکند، نمایشگاههای صنعتی کشور مسیر دیگری را طی میکنند؛ مسیری که بیش از آنکه پیشران توسعه باشد، به رقابتی برای ویترینسازی، غرفههای پرزرقوبرق و «فشنشوی فولاد» تبدیل شده است. پرسش جدی اینجاست: وقتی تولید زیر فشار است و بازارها در التهاب، این حجم از نمایشگاهسازی چه نسبتی با واقعیت صنعت دارد؟
