بحران اخیر تأمین مواد ناریه، یک هشدار روشن برای بخش معدن و عمران ایران است: کشوری که تولید سالانه تنها کارخانه نیترات آمونیومش تقریبا با مصرف فعلی برابری میکند، عملا هیچ سپر اطمینانی برای روزهای بحران ندارد. در حالی که توسعه معادن و پروژههای عمرانی، تقاضا را سالانه بالا میبرد، نبود ذخایر راهبردی، پراکندگی نامناسب تأمین و کندی تصمیمگیری، زنجیرهای حیاتی را در آستانه گسست قرار داده؛ زنجیرهای که تداوم تولید و پیشبرد پروژههای ملی به آن وابسته است
